Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019

Θεός και Επιστήμη - Greek Orthodox Web 16

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB



Θεός και Επιστήμη

Greek Orthodox Web 16

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​

ORTHODOX WEB: http://orthodoxweb.blogspot.com - Abel-Tasos Gkiouzelis - Email: gkiouz.abel@gmail.com

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨ ​

http://greekorthodoxweb1.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb3.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb4.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb7.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb9.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb10.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb11.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb12.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb14.blogspot.com - Ερωτήσεις
http://greekorthodoxweb15.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb16.blogspot.com - Θεός και Επιστήμη
http://greekorthodoxweb17.blogspot.com - Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης (+269), ένας Ορθόδοξος Άγιος
http://greekorthodoxweb18.blogspot.com - Θεός και Επιστήμη

<>

Η Βίβλος προηγείται
των επιστημονικών ανακαλύψεων

Του Dr. Hugh Ross, Αστροφυσικού, Καναδάς

Όχι μόνο η Βίβλος είναι γεμάτη με τις βασικές αρχές της επιστήμης, αλλά είναι τουλάχιστον 3.000 χρόνια μπροστά από το χρόνο της. Οι δηλώσεις της Βίβλου στις περισσότερες περιπτώσεις ήρθαν άμεσα σε αντίθεση με την επιστήμη της εποχής στην οποία έγιναν. Όταν η σύγχρονη επιστημονική γνώση προοδεύει, η θεία ακρίβεια της Αγίας Γραφής τεκμηριώνεται. Παραδείγματος χάριν:

Βιβλική δήλωση: Η Γη είναι μια σφαίρα (ΗΣΑΪΑΣ 40:22).
Η Επιστήμη τότε:Η Γη είναι ένας επίπεδος δίσκος
Η Επιστήμη τώρα: Η Γη είναι μια σφαίρα

* * *

Βιβλική δήλωση: Ο αριθμός αστεριών υπερβαίνει το ένα δισεκατομμύριο (ΙΕΡΕΜΙΑΣ 33:22).
Η Επιστήμη τότε: Ο αριθμός των αστεριών είναι συνολικά 1.100
Η Επιστήμη τώρα: Ο αριθμός αστεριών υπερβαίνει το ένα δισεκατομμύριο

* * *

Βιβλική δήλωση: Κάθε αστέρι είναι διαφορετικό (Α΄ ΚΟΡΙΝΘΙΟΥΣ 15:41).
Η Επιστήμη τότε: Όλα τα αστέρια είναι τα ίδια.
Η Επιστήμη τώρα: Κάθε αστέρι είναι διαφορετικό.

* * *

Βιβλική δήλωση: Το φως κινείται (ΙΩΒ 38:19-20).
Η Επιστήμη τότε: Το φως έχει σταθερή θέση.
Η Επιστήμη τώρα: Το φως κινείται

* * *

Βιβλική δήλωση: Ο αέρας έχει βάρος (ΙΩΒ 28:25).
Η Επιστήμη τότε: Ο αέρας είναι χωρίς βάρος.
Η Επιστήμη τώρα: Ο αέρας έχει βάρος.

* * *

Βιβλική δήλωση: Οι άνεμοι χτυπάνε σε κυκλώνες (ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΣ 1:6).
Η Επιστήμη τότε: Οι άνεμοι φυσούν ευθεία.
Η Επιστήμη τώρα: Οι άνεμοι χτυπάνε σε κυκλώνες.

* * *

Βιβλική δήλωση: Το αίμα είναι πηγή ζωής και θεραπείας (ΛΕΥΙΤΙΚΟ 17:11).
Η Επιστήμη τότε: Στους άρρωστους ανθρώπους πρέπει να τους γίνει αφαίμαξη.
Η Επιστήμη τώρα: Το αίμα είναι πηγή ζωής και θεραπείας.

* * *

Για αιώνες οι υποθέσεις της επιστήμης ήταν επίσης σε διαφωνία με τη Γένεση σχετικά με την προέλευση και την ανάπτυξη της Γης και της ζωής στη Γη. Εντούτοις, η επιστήμη έχει προχωρήσει πέρα από αυτές τις υποθέσεις και συμφωνεί τώρα με τη Γένεση στην περιγραφή των αρχικών συνθηκών της Γης, των επακόλουθων αλλαγών, και της τάξεως αυτών των αλλαγών. Η πιθανότητα ο Μωυσής, που γράφει περισσότερο από 3.400 χρόνια πριν, να είχε υποθέσει όλες αυτές τις λεπτομέρειες είναι λιγότερο από μια στο τρισεκατομμύριο! Παρακάτω είναι ένας μερικός κατάλογος άλλων βασικών αρχών της επιστήμης που βρίσκονται στη Βίβλο:

Σταθερότητα των φυσικών νόμων (Ιερεμίας 33:25).

Η αρχή του σύμπαντος, και του χώρου και του χρόνου (Γεν. 1:1, Κολ. 1:15-17, Β΄ Τιμ.1:9, Εβρ.11:3).

Η συντήρηση της μάζας και της ενέργειας (Εκκλησιαστής 1:9, 3:14-15).

Ο σταθερός κύκλος του νερού (Εκκλησιαστής 1:7, Ησαΐας 55:10).

Η βαρύτητα (Ιώβ 26:7, 38:31-33).

Οι Πλειάδες και ο Ωρίων είναι -λόγω βαρύτητας- συνδεδεμένες ομάδες αστεριών (Ιώβ 38:31). ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Άλλες ομάδες αστεριών που είναι ορατές στο γυμνό μάτι είναι ασύνδετες.

Η επίδραση των συναισθημάτων στη φυσική υγεία (Παροιμίες 16:24, 17:22).

Ο έλεγχος των μεταδοτικών ασθενειών (Λευιτικό 13:45-46).

Η σημασία της καθαριότητας και της υγιεινής στην υγεία (Λευιτικό 15:16-18, Αριθμοί 19: 13, Δευτερονόμιο 23:12-13) και ο έλεγχος του καρκίνου και των καρδιακών παθήσεων (Λευιτικό 7:22-24).

Η συνεχής επέκταση του σύμπαντος (Ιώβ 9:8, Ψαλμ.104:2, Ησαΐας 40:22, 42:5, 44:24, 45:12).

Στη χοάνη της επιστημονικής έρευνας, η Βίβλος έχειαποδείξει την προφητική δύναμή της επανειλημμένως. Κανένα άλλο βιβλίο, αρχαίο ή σύγχρονο, δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις αξιώσεις της αλήθειας που κάνει η Αγία Γραφή. Αλλά έπειτα, κανένα άλλο βιβλίο δεν έχει γραφτεί (διαμέσου ανθρώπων) από το Θεό.

Copyright 2006-2007, Reasons To Believe. Μετάφραση κατόπιν αδείας, του άρθρου Biblical Forecasts of Scientific Discoveries.

Περιοδικό “Ο Ερευνητής της Αλήθειας”

Πηγή:


GOD AND SCIENCE - ORTHODOXY

ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος (+407): 
“Δεν βλέπετε αυτά τ’ αστέρια που είναι στον ουρανό; Έξι χιλιάδες χρόνια μάς φωτίζουν, και κανένα από αυτά δεν αμαυρώθηκε”
(PG 51, 75)

Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (+407):

«Δέν βλέπετε αὐτά τ᾽ ἀστέρια πού εἶναι στόν οὐρανό; Ἕξι χιλιάδες χρόνια μᾶς φωτίζουν, καί κανένα ἀπό αὐτά δέν ἀμαυρώθηκε»(PG 51, 75).

Τό ἐπιχείρημα εἶναι ἰσχυρότερο, ἄν εἶναι ἑκατομμύρια τά χρόνια.

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού & Θεολόγου, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ, Μωσῆς ἤ μωσαϊκό (Bruce Bickel & Stan Jantz), Περί Ἐξελίξεως 1, ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2014

<>

Δεν μπορεί ποτέ να αποδειχθεί ότι έλαβε χώρα η εξέλιξη διότι αναγκαία προϋπόθεση της αποδείξεως είναι η ύπαρξη εκείνου ο οποίος αποδεικνύει

Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Δέν μπορεῖ ποτέ νά ἀποδειχθῆ ὅτι ἔλαβε χώρα ἡ ἐξέλιξι διότι ἀναγκαία προϋπόθεσι τῆς ἀποδείξεως εἶναι ἡ ὕπαρξι ἐκείνου ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει. Ἐφόσον, ὅμως, σύμφωνα μέ τίς ἐξελικτικές ἀντιλήψεις ὁ ἄνθρωπος (ὁ ὁποῖος θά ἔπρεπε νά ἀποδείξη τό ζητούμενο) εἶναι ὁ τελευταῖος κρίκος τῆς βιοσφαιρικῆς ἁλυσίδος, αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ἦταν παρών στά προηγούμενα στάδια καί συνεπῶς οὔτε τά παρατήρησε οὔτε τά κατέγραψε. Καί, βέβαια, τώρα πλέον δέν μπορεῖ νά τό κάνη αὐτό, διότι ἀνήκουν στό παρελθόν. Τό νά μποροῦσε νά τό κάνη —ὑποθετικά μιλοῦμε— ἰσοδυναμεῖ μέ τό νά παρακολουθοῦσε τήν ἀρχή του (σ᾽ ὁποιοδήποτε στάδιό της). Γιά νά γίνη, ὅμως, αὐτό, θά ἔπρεπε νά εἶναι προγενέστερος ἀπ᾽ αὐτήν (!), πρᾶγμα ἀπαράδεκτο λογικά.

Από το βιβλίο: Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού, Συμβολή στήν Τελετή Λήξεως τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως, Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (2108220542, 6978461846), Σταμάτα 2015

<>

Η αξιοπιστία και θεοπνευστία της Βιβλικής διήγησης για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου

Στέργιος Σάκκος, Ορθόδοξος Θεολόγος και ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης)

Ὁ καθηγ. Στέργιος Σάκκος ἀναφέρει:

«Καμμιά ἀνθρώπινη θεωρία δέν μπορεῖ νά ἐλέγξη ψεύτικη τή βιβλική διήγησι γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου. Ὅλες οἱ ἀνθρώπινες θεωρίες εἶναι παραμύθια, ὅπως ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν ὑστέρων, καί μόνο ἡ θεόπνευστη Γραφή ἔχει τήν ἀλήθεια. Ἀνεξάρτητα ὅμως ἀπό τό ζήτημα αὐτό πρέπει νά ἔχουμε ὑπόψιν ὅτι ὁ Θεός στή Γραφή δέν μᾶς ἀποκαλύπτει τό πᾶν γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου. Γιατί τό πᾶν οὔτε μποροῦμε οὔτε μᾶς χρειάζεται νά τό καταλάβουμε. Ὁ Θεός σάν πάνσοφος τεχνίτης μᾶς ἔκανε ἔτσι, ὥστε ἀπ᾽ τήν ἴδια τήν κατασκευή μας νά ἔχουμε τή δίψα νά μάθουμε τήν προέλευσι τοῦ κόσμου καί τοῦ ἑαυτοῦ μας. Καί σάν στοργικός πατέρας μας ἱκανοποιεῖ αὐτή τή δίψα, ἀπαντώντας στά ἐρωτήματά μας, τόσο, ὅσο χρειάζεται καί ὅσο μποροῦμε νά καταλάβουμε. Ἡ διήγησι αὐτή τῆς Γενέσεως γιά τή δημιουργία τοῦ κόσμου εἶναι μόνο στοιχειώδης· αὐτό ὅμως δέν σημαίνει ὅτι δέν εἶναι ἀληθινή. Μπορεῖ μιά λεπτομερής ἔκθεσι νά εἶναι ψεύτικη καί μία στοιχειώδης νά εἶναι σέ ὅλα ἀληθινή. Γιά νά γίνη αὐτό σαφές, θά μᾶς χρειασθῆ ἕνα… παράδειγμα. Πέστε ὅτι εἶναι δύο μητέρες πού ἔχουν ἀπό ἕνα παιδί 5 χρονῶν. Τά παιδιά ρωτοῦν τίς μητέρες τους πῶς προῆλθαν, ποῦ βρέθηκαν. Ἡ μιά λέει: “Ἤσουν στό βουνό ἤ στό ποτάμι καί σ᾽ ἔφερε ἕνας πελαργός κρατώντας σε μέ τό ράμφος ἀπό τά ροῦχα”. Αὐτό εἶναι μῦθος. Ἡ ἄλλη ἀπαντᾶ: “Στήν ἀρχή ἤσουν μικρός σάν ἕνα κουμπί, καί γιά νά μή χαθῆς σέ φύλαγα πολύ καιρό στήν καρδιά μου. Ὅταν ἔγινες τόσος, σέ ἔβγαλα, σέ βύζανα, καί μεγάλωνες· ἔπειτα σέ τάιζα καί ἔγινες τόσος πού εἶσαι τώρα”. Πολύ στοιχειώδης ἡ δεύτερη ἀπάντησι, ἀλλά κατά πάντα ἀληθινή. Χωρίς νά ἔχη λεπτομέρειες, δέν ἔχει τίποτε τό μυθικό, ὅπως ἡ πρώτη. Κι αὐτό γιατί τό παιδί οὔτε πρέπει οὔτε μπορεῖ νά ἐννοήση περισσότερο. Ἔτσι εἶναι καί γιά μᾶς τούς νηπίους ἡ θεόπνευστη διήγησι τῆς Γραφῆς γιά τήν προέλευσι τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου. Δέν ἀποκαλύπτει τό πᾶν· τό πᾶν τό γνωρίζει μόνον ὁ Δημιουργός. Ὅ,τι ἀποκαλύπτει ὅμως εἶναι ἀλήθεια»(περ. Σο, Φ. 1979, 49).

* Οι συντμήσεις/βιβλιογραφία βρίσκονται στο βιβλίο

Από το Ορθόδοξο αντιεξελικτικό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού & Θεολόγου, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ, Μωσῆς ἤ μωσαϊκό (Bruce Bickel & Stan Jantz), Περί Ἐξελίξεως 1, ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2014

<>

Λάθη και εξαπατήσεις των εξελικτικών: 
Η περίπτωση του Eozoon canadense στον Καναδά

Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Απόσπασμα από το “Κεφάλαιο Η´ – Λάθη και Εξαπατήσεις” του βιβλίου “Συμβολή στην Τελετή Λήξεως της Θεωρίας της Εξελίξεως” του Ιωάννου Κωστώφ, Φυσικού:

Ας αρχίσουμε όμως την αναγραφή περιπτώσεων. Πρώτο έρχεται το Eozoon Canadense: “Πρίν από εκατό χρόνια ο Mac Culloch ανακάλυπτε μέσα στους σχιστοειδείς πρωτογενείς βράχους του Καναδά περίεργες κατασκευές, ταινίες εναλλασσόμενες από ασβεστίτη και οφίτη, οι οποίες σχημάτιζαν πολύ περίεργες πλάκες. Ο Dawson νόμισε ότι ανακάλυψε εκεί τα λείψανα των απολύτως πρώτων όντων που εμφανίσθηκαν το χάραγμα της αυγής της εμψύχου ζωής και ονόμασε το ον αυτό: Eozoon canadense” (C 105). “Μεγάλο ενδιαφέρον συγκεντρώθηκε και πολλές επιστημονικές συζητήσεις έγιναν γύρω από την υποτιθέμενη [αυτή] απολιθωμένη αποικία πρωτόζωου… Τελικά όμως αποδείχθηκε  ότι ήταν συγκέντρωση ανόργανης ύλης που δεν είχε καμμία σχέση με οργανισμό” (ΠΕ 11/33).

*Οι συντομογραφίες (βιβλιογραφία) βρίσκονται στο βιβλίο.

Από το βιβλίο:

Ιωάννου Κωστώφ, Φυσικού, Συμβολή στην Τελετή Λήξεως της Θεωρίας της Εξελίξεως, Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846), Σταμάτα 2015

<>

Μεταστροφές Επιστημόνων από την Θεωρία της Εξέλιξης στην εξαήμερη Δημιουργία (έξι 24ωρα)

Παρακάτω θα παραθέσω στα αγγλικά μεταστροφές εξελικτικών επιστημόνων από την Θεωρία της Εξέλιξης στην εξαήμερη Δημιουργία (σε έξι 24ωρα).

Όλοι οι παρακάτω επιστήμονες πλέον δεν δέχονται τη Θεωρία της Εξέλιξης και τις διδασκαλίες της περί των μεγάλων χρονικών διαστήματων, των εκατομμυρίων ετών ηλίκιας της γής και ότι οι δεινοσαυροι προϋπήρχαν των ανθρώπων.

Αλλά δέχονται με επιστημονικά ευρήματα-αποδείξεις ότι η ηλικία της Γης και του Σύμπαντος είναι 6.000-10.000 έτη, ότι η Δημιουργία της Γης, του Σύμπαντος, των ανθρώπων, των φυτών και των ζώων έγιναν σε έξι 24ωρα και ότι οι γιγάντιοι δεινόσαυροι συνυπήρχαν ταυτόχρονα με τον άνθρωπο. Δέχονται δηλαδή αυτά τα οποία λέει η Αγία Γραφή και τα οποία κάποια στιγμή θα αναγκαστούν όλοι οι εξελικτικοί επιστήμονες να τα αποδεχτούν λόγω των επιστημονικών ευρημάτων τους.

Ας γνωρίσουμε τους παρακάτω επιστήμονες οι οποίοι ΔΕΝ δέχονται την Θεωρία της Εξέλιξης και ας δώσουμε ένα τέλος στην ψευδή διδασκαλία ότι “όλοι οι επιστήμονες δέχονται την Θεωρία της Εξέλιξης”. Κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:



Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

<>


ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑΝ 
ΠΡΟΓΕΝΕΣΤΕΡΟΙ ΠΡΩΤΟΓΟΝΟΙ

* * *

Από το αντιεξελικτικό βιβλίο
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ

του

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, 
Φυσικού και Θεολόγου

Ἡ Θεωρία της Εξελίξεως διδάσκει ὅτι ἀπό τούς πρωτογόνους ἀνθρώπους ἐξελίχθηκαν οἱ σημερινοί.

Σέ πολλά, ὅμως, κείμενα ἀναφέρεται ἡ ταυτοχρονικότητα «ἐξελιγμένων» καί «πρωτογόνων», πρᾶγμα τό ὁποῖο σημαίνει ὅτι οἱ πρωτόγονοι δέν προϋπῆρξαν τῶν ἐξελιγμένων. Ἔχουμε, λοιπόν:

Ὁ Νicholas Roerich γράφει: «Ὁ Genghis Khan ἦταν πολύ διορατικός. Διέταξε τούς φίλους του νά σκίσουν τά μεταξωτά ὑφάσματα, νά προσποιηθοῦν πώς τούς πείραζε τό καλό φαγητό. Ἄς πιῆ ὁ κόσμος γάλα, ὅπως γινόταν παλαιά· ἄς ντυθῆ μέ δέρματα, ὅπως παλαιά· ἔτσι ὥστε νά μή χάση τίς δυνάμεις της ἡ Μεγάλη Ὀρδή!»(RN, 101· πρβλ.: ΦΧ, 136· LG, 23, 31).

• Διαβάζουμε στή Mahabharata: Κάποιος Μπραχμάνος: «Μερικές φορές εἶμαι ντυμένος μέ κουρέλια καί ἄλλοτε μέ τσουβάλια. Μερικές φορές φορῶ ροῦχα ἀπό ὡραῖο ὕφασμα, ἄλλοτε εἶμαι ντυμένος μέ δέρματα ἐλαφιοῦ καί ἄλλοτε μέ ἀκριβές ρόμπες»(V3, 115· βλ. καί: 249, 317, 343, 344, 346).

° Ἀκόμα: «Οἱ ἡρωϊκοί Ρandava πήγαιναν ἀπό δάσος σέ δάσος σκοτώνοντας ἐλάφια καί διάφορα ζῶα γιά τροφή. Στή διάρκεια τῆς περιπλανήσεώς τους, εἶδαν τίς χῶρες τῶν Μάτσια, τῶν Τριγκάρτα, τῶν Ρanchala καί τῶν Κιτσάκα, καθώς καί πολλά δάση καί λίμνες. Ὅλοι τους εἶχαν πυκνές μποῦκλες στά μαλλιά τους καί ἦταν ντυμένοι μέ φλοιούς δένδρων καί δέρματα ζώων»(V1, 182· βλ. καί: 212, 288, 289, 309).

• Διαβάζουμε στό Δίωνα Χρυσόστομο (Διάλογος Ἀλεξάνδρου καί Διογένη): «—Εἶναι καλύτερα ὄχι νά δίνης διαταγές, ἀλλά νά ζῆς μοναχικά φορώντας προβιά.

—Ἐσύ, εἶπε ὁ Ἀλέξανδρος, μέ διατάζεις νά φορέσω προβιά, ἐμένα τόν ἀπόγονο τοῦ Ἡρακλῆ, τόν ἡγεμόνα τῶν Ἐλλήνων καί βασιλιά τῶν Μακεδόνων;

—Ὅπως ἀκριβῶς ὁ πρόγονός σου, εἶπε ὁ Διογένης.

—Ποιός πρόγονος;

—Ὁ Ἀρχέλαος. Ἤ μήπως δέν ἦταν γιδοβοσκός ὁ Ἀρχέλαος καί δέν ἦρθε στή Μακεδονία ὁδηγώντας γίδια; Λοιπόν, τί φαντάζεσαι ὅτι φοροῦσε ὅταν τό ᾽κανε αὐτό; Πορφύρα ἤ προβιά;

Κι ὁ Ἀλέξανδρος χαλάρωσε, γέλασε καί εἶπε:

—Ἐννοεῖς, Διογένη, τήν ἱστορία μέ τόν χρησμό;

Κι ὁ ἄλλος ξυνίζοντας τά μοῦτρα:

—Ποιό χρησμό; Αὐτό τό ὁποῖο ξέρω ἐγώ εἶναι πώς ὁ Ἀρχέλαος ἦταν γιδοβοσκός»(ΔΧ, 65).

° Γράφει ὁ ἴδιος (Ὁ Κυνηγός): «Ἐσᾶς τώρα μπορεῖ νά σᾶς φαίνεται ἄθλια ἡ ἐξωμίδα του καί τό δέρμα πού φόρεσε γιά νά ᾽ρθη ἐδῶ καί νά σᾶς ξεγελάση, ὅτι δῆθεν εἶναι πτωχός καί δέν ἔχει μία»(ΔΧ, 115).

° Στό αὐτό ἔργο: «Ἔφεραν στό θέατρο καί τά ροῦχα καί τά χρήματα. Ἐγώ δέν τά ᾽παιρνα, ἀλλά μοῦ λένε:

—Δέν γίνεται νά δειπνήσης φορώντας δέρματα.

—Αἴ, λοιπόν, εἶπα, σήμερα θά μείνω χωρίς δεῖπνο.

Ὅμως ἐκεῖνοι μοῦ φόρεσαν τό χιτῶνα καί μέ τύλιξαν μέ τό ἱμάτιο. Ἐγώ ἤθελα ἀπό πάνω νά ρίξω καί τό ἐλαφοτόμαρο, ἀλλά αὐτοί δέν μ᾽ ἄφησαν»(ΔΧ, 131).

• Διαβάζουμε στή Dhammapada (D 394): «Τί ἀξία ἔχουν τά μπερδεμένα σου μαλλιά, ἀνόητε ἄνθρωπε, τί ἀξία ἔχει τό ντύμα σου ἀπό ἀντιλόπη, ἄν μέσα σου ἔχης μπερδεμένους πόθους κι ἀπέξω ἀσκητικά στολίδια;»(στό: ΚΝ, 90).

• Σειρά ἔχει τώρα τό Ἔπος τοῦ Gilgamesh: «Ἡ Σιντουρί κάθεται στόν κῆπο στήν ἄκρη τῆς θάλασσας, μέ τά χρυσά τά κύπελλα καί τά χρυσά πιθάρια τά ὁποῖα τῆς χάρισαν οἱ θεοί. Ἦταν σκεπασμένη μέ πέπλο. Κι ἀπό ἐκεῖ πού καθόταν εἶδε τό Gilgamesh νά προχωράη πρός αὐτήν, φορώντας δέρματα στίς θεϊκές του σάρκες»(S, 112· βλ. καί: WA, 121· ΚΑ, 52).

° Ἀκόμα· Gilgamesh: «Ἔφαγα τό κρέας τους καί φόρεσα τά δέρματά τους»(S, 118· βλ. καί: WA, 129).

° Ἐπίσης: Ὁ Οὐτναπιστίμ στόν Οὐρσαναμπί τόν πορθμέα γιά κάποιον ἄνθρωπο: «Ἐκεῖ θά ἀλλάξη δέρμα. Καί τά κομμάτια τοῦ δέρματος πού θά πέσουν πέταξέ τα γιά νά τά πάρη ἡ θάλασσα. Καί τότε θά φανῆ ἡ ὀμορφιά τοῦ σώματος καί θά ξανανιώση τό στεφάνι τοῦ μετώπου του. Καί ροῦχα θά τοῦ δοθοῦν γιά νά κρύψη τή γύμνια του»(S, 134· βλ. καί: WA, 140· Χ, 164, 201).

° Τέλος: Ἔπος Gilgamesh, πινακίδα viii, στήλη 3: «Λιονταριοῦ θά φορέσω τομάρι καί στήν ἄγρια ἐρημιά θά σβουρίζω!»(ΠΧ, 117, 132).

• Διαβάζουμε: «Ἐκεῖνο τόν καιρό, ἔτυχε νά τόν δοῦν [τόν ὅσ. Βενέδικτο] καί κάποιοι βοσκοί κρυμμένο στή σπηλιά κι ἀντικρύζοντάς τον ντυμένο μέ προβιές, νόμισαν πώς εἶχαν νά κάνουν μέ κάποιο ἀγρίμι. Δέν ἄργησαν, ὅμως, νά καταλάβουν ὅτι ἦταν ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ καί ἔνοιωσαν σεβασμό»(Γ, 17).

• Ἀκόμα καί ὁ Μοσχίων (στό: SB, 265-266) μιλᾶ γιά συνύπαρξι ἀγρίων καί πολιτισμένων.

*Οι υποσημειώσεις (βιβλιογραφία) βρίσκονται στο βιβλίο

Από τό βιβλίο:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού και Θεολόγου
ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ
Μωσῆς ἤ μωσαϊκό (Bruce Bickel & Stan Jantz).
Περί Ἐξελίξεως 1
ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (τηλ. 6978461846)
Σταμάτα 2014

<>

Πατερική απόδειξη ότι η ηλικία της Γης είναι κάτω από 10.000 έτη: Το Βιβλίο της Γένεσης άρχισε να γράφεται το έτος 3858 από κτίσεως κόσμου – Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος (+12ος αι.)

Άγιος Νεόφυτος ο Έγκλειστος:

«“Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός τόν οὐρανόν καί τήν γῆν”(Γεν 1, 1). Εἶπε τοῦτο [στό Μωυσῆ, στή Γένεσι] μετά γωνη´ (: 3858) ἔτη τῆς κτίσεως τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς»(ΕΝ1, 270).

* Η βιβλιογραφία βρίσκεται στο βιβλίο

Από το Ορθόδοξο αντιεξελικτικό βιβλίο:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού & Θεολόγου, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ, Μωσῆς ἤ μωσαϊκό (Bruce Bickel & Stan Jantz), Περί Ἐξελίξεως 1, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2014


<>

Ασυμβίβαστο Χριστιανισμού 
και Θεωρίας της Εξελίξεως

Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός:

“Οι αρνητές παραδέχονται το ασυμβίβαστο Χριστιανισμού και Θεωρίας της Εξελίξεως· μόνο οι Χριστιανοί κοιμούνται!”.

Από το βιβλίο: Κωστώφ Ιωάννου, Φυσικού, ΑΘΕΪΣΜΟΣ – Τίνος είναι η αυταπάτη, Εκδόσεις Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός (6978461846), Αθήνα 2007 [Ἀπάντησι στό βιβλίο "Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη" τοῦ Richard Dawkins]

<>

Ο Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής και Σπηλαιώτης (+1959) αισθάνθηκε την δυσοσμία του δαρβινισμού

Ἀναφέρει ὁ Ἀρχιμ. Ἰωάννης Κωστώφ στό βιβλίο του ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ:

Ὁ Ὅσιος Ἐφραίμ ὁ Κατουνακιώτης (+1998) «συχνά ἔλεγε ὅτι ὁρισμένες βαριές ἁμαρτίες τίς αἰσθανόταν σάν δυσοσμία. “Ἡ ἁμαρτία ἔχει ἀποφορά”. Ἔτσι διηγεῖτο ὅτι ὁ Γερο-Ἰωσήφ εἶχε αἰσθανθῆ δυσωδία, ὅταν τόν πλησίασε κάποιος δαρβινιστής, καί μέ τή συζήτησι ἀποδείχθηκε τοῦ λόγου τό ἀληθές»(ΓΕ, 144).

* Η υποσημείωση (βιβλιογραφία) βρίσκεται στο βιβλίο.

Ἀπό τό βιβλίο: 

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΕΦΟΔΙΑ, Ὄχι νά ἐκτρέφουμε, ἀλλά νά ἐκτρέπουμε τήν αἵρεσι, Εκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (6978461846), Αθήνα 2012

<>

Πότε δημιουργήθηκε ο πρώτος άνθρωπος και ποια είναι η ηλικία του σύμπαντος;

Ο άνθρωπος και το σύμπαν δημιουργήθηκαν από το Θεό μέσα σε έξι 24ωρα και η ηλικία του σύμπαντος είναι το πολύ 10.000 έτη με βάση την Αγία Γραφή.

Μια απόδειξη γι᾽ αυτό μέσα από την Αγία Γραφή είναι η εξής:

Ο Θεός είπε ότι την έβδομη ημέρα αναπαύθηκε. Και στις 10 εντολές λέει ο Θεός “Όπως εγώ εργάστηκα 6 ημέρες και την 7η αναπαύτηκα έτσι να κάνετε και εσείς. Έξι ημέρες να εργάζεστε και την έβδομη να αναπαύεστε”.

Αν οι έξι ημέρες της δημιουργίας είναι μεγάλα χρονικά διαστήματα εκατομμυριών ετών όπως λένε οι εξελικτικοί τότε ο Θεός θα έλεγε ανοησίες στις 10 εντολές.

Θα ήταν σαν να έλεγε: “Να εργάζεστε 6 μεγάλα χρονικά διαστήματα εκατομμυρίων ετών όπως εγώ και να αναπαύεστε το έβδομο μεγάλο χρονικό διάστημα εκατομμυρίων ετών”. Ο Θεός και η Αγία Γραφή δεν λένε τέτοιες ανοησίες.

Πηγή:

http://heartquestionsandanswers.wordpress.com

HEART QUESTIONS AND ANSWERS - ORTHODOXY

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Η κοσμική σκόνη της Σελήνης μάς αποδεικνύει ότι το Σύμπαν είναι νέο περίπου 10.000 ετών και όχι εκατομμυρίων ετών

Από το αντιεξελικτικό βιβλίο, 

του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Φυσικού

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ

Ἕνα ὡραῖο ἐπιχείρημα ὑπέρ τοῦ προσφάτου Σύμπαντος μᾶς παρέχει ἡ ἐπί τῆς σελήνης κοσμική σκόνη. Ἐπειδή ἡ Σελήνη δέν ἔχει ἀτμόσφαιρα νά κατακαίη τή σκόνη, ἡ τελευταία, ἄν ληφθοῦν ὑπόψιν τά ἑκατομμύρια χρόνια τῆς ΘτΕ, θά ἔπρεπε νά ἔχη ἀρκετό πάχος, ὁπότε τά διαστημόπλοια θά καταβυθίζονταν καί θά παγιδεύονταν.

Ὁ David Οwen σημειώνει: «Τί θά συνέβαινε ὅταν ἡ σεληνάκατος τοῦ Ἀπόλλων 11 θά ἄγγιζε τό ἔδαφος τῆς Σελήνης; Θά προσεδαφιζόταν σέ σκληρό ἔδαφος ἤ σέ μαλακό, στό ὁποῖο θά βυθιζόταν καί ἴσως νά μήν μποροῦσε στή συνέχεια νά ἐκτοξευθῆ; Ἡ ὁμάδα σχεδιάσεως τῆς ΝΑSΑ ἔπρεπε νά τό γνωρίζη. Μιά σειρά ἀνιχνευτῶν πού εἶχαν σταλῆ ἀπ᾽ τούς Ρώσους ἀλλά καί τούς Ἀμερικανούς… δέν εἶχαν ἀποκαλύψει πολλά στοιχεῖα γιά τήν ἐπιφάνεια τῆς Σελήνης. Τόν Ἰανουάριο τοῦ 1966 οἱ Ρῶσοι ἐκτόξευσαν τό Luna 9, τό ὁποῖο πραγματοποίησε τήν πρώτη ὁμαλή προσσελήνωσι σέ μιά περιοχή πού ὀνομάσθηκε Ὠκεανός τῶν Καταιγίδων. Τά στοιχεῖα πού στάλθηκαν στή Γῆ ἔδειξαν ὅτι τό ἔδαφος ἦταν σταθερό, τουλάχιστον σ᾽ ἐκεῖνο τό σημεῖο. Τό ἀμερικανικό σκάφος Surveyor 1 πραγματοποίησε μιά ὁμαλή προσσελήνωσι στίς 2 Ἰουνίου τοῦ 1966. Τό σύστημα προσεδαφίσεως εἶχε σχεδιασθῆ ἔτσι, ὥστε νά ἀσκῆ στό ἔδαφος τήν ἴδια πίεσι μέ τό ἀντίστοιχο σύστημα τῆς σεληνακάτου. Λεπτομερεῖς φωτογραφίες ἔδειξαν ὅτι τά ἴχνη πού παρέμεναν στό ἔδαφος δέν ἦταν ἔντονα. Ἀνιχνευτές πού ἐστάλησαν ἀργότερα περισυνέλεξαν δείγματα τοῦ ἐδάφους, τά ὁποῖα, ἀφοῦ ἀναλύθηκαν, ἐπιβεβαίωσαν τά καλά νέα. Εἶχε ἔλθει πλέον ἡ ὥρα γιά τό Ἀπόλλων 11»(O, 65).

Γράφει ὁ Ιan Τaylor: «Ὁ Αsimov, γράφοντας περίπου τήν ἐποχή κατά τήν ὁποία σχεδιαζόταν ἡ ἐπιχείρησι Ἀπόλλων γιά τήν προσεδάφισι στή σελήνη, ἀντικατόπτριζε μιά ἀνησυχία ἀνάμεσα στούς ἐπιστήμονες ὅτι ἀπουσίᾳ ἀέρος καί βροχῆς, μιά σκόνη παρομοίου βάθους θά εἶχε συσσωρευθῆ στήν ἐπιφάνεια τῆς σελήνης (Τhomas Gold, Τhe Lunar Surface…, Royal Αstronomical Society of London: Μonthly Νotices, 115 (1955)· R. Α. Lyttleton, Τhe Μodern Universe, ἐκδ. Ηarper & Βrothers, Ν. Ὑόρκη 1956)* [ὑπ. Ὁ Gold (ὅπ.π.) ὑπολογίζει: “ἀπό τό περιεχόμενο σέ νικέλιο τῶν βαθέων ὠκεανίων ἀποθεμάτων… ἡ ποσότητα τοῦ ὑλικοῦ πού τώρα ἐναποτίθεται στή Γῆ εἶναι… ἕνα ἑκατομμύριο τόννοι τό χρόνο. Αὐτή ἡ ἐκτίμησι θά ὑπονοοῦσε ὅτι ἡ Σελήνη ἀποκτᾶ μιά στοιβάδα πάχους ἑνός ἑκατοστοῦ κάθε 107 χρόνια”(σ. 598). (Σέ τεσσεράμισυ δισεκατομμύρια χρόνια αὐτή θά ἀνερχόταν σέ δεκαοκτώ ἴντσες.) Ὁ Gold συνεχίζει: “Λεπτά σωματίδια σκόνης στήν ἐπιφάνεια {τῆς Σελήνης}… κινοῦνται μόνο μέ τέτοια ταχύτητα πού οἱ θάλασσες [maria] θά μποροῦσαν νά γεμίσουν μ᾽ ἕνα μέσο βάθος περίπου χιλίων ποδῶν σέ μιά περίοδο πού μπορεῖ νά εἶναι τρεῖς χιλιάδες ἑκατομμύρια χρόνια”(σ. 599). Ὁ Lyttleton (ὅπ.π.), ἕνας Βρεταννός ἐνθουσιώδης, προανήγγειλε ἕνα στρῶμα σκόνης στή σελήνη “ἀρκετῶν μιλλίων σέ πάχος”(σ. 72).]. Ὑπῆρχε πρίν ἀπ᾽ αὐτούς ἡ ἄποψι ὅτι ἡ σεληνάκατος τοῦ Ἀπόλλωνα θά προσσεληνωνόταν μόνο γιά νά ἐξαφανισθῆ βουλιάζοντας ἀργά στή σεληνιακή σκόνη! Γιά νά ἀποφευχθῆ αὐτή ἡ μεγάλη πιθανότητα, ἡ σεληνάκατος ἐφοδιάσθηκε μέ μεγάλη ἐπιφάνεια ποδιῶν. Στίς 21 Ἰουλίου 1969, περισσότερο ἀπό 600 ἑκατομμύρια ἄνθρωποι παρακολούθησαν τό ἀπό τηλεοράσεως μεταδιδόμενο πρῶτο βῆμα τῆς ἀνθρωπότητος στήν ἐπιφάνεια τῆς σελήνης. Ἡ ἀπάντησι τοῦ Νeil Αrmstrong στό δημοσιογράφο τοῦ CΒS Walter Cronkite ἀξίζει νά παρατεθῆ ἐπειδή ἡ ἀνοικτή συζήτησι, πού ἀναφέρθηκε ἀπό τόν Wilford τῶν Τhe Νew Υork Τimes (21 Ἰουλίου 1969: 1), ἀφοροῦσε τό βάθος τῆς σκόνης: “Ἡ ἐπιφάνεια εἶναι λεπτή καί σάν πούδρα. Μπορῶ νά τήν ἀνασηκώσω χαλαρά μέ τό δάκτυλο τοῦ ποδιοῦ μου. Ἔχει μορφή λεπτῶν στρωμάτων σάν ψιλή καρβουνόσκονη στή σόλα καί στίς πλευρές τῶν παπουτσιῶν μου. Βουλιάζω μόνο κατά ἕνα μικρό τμῆμα τῆς ἴντσας, ἴσως κατά ἕνα ὄγδοο τῆς ἴντσας”. Πρός ἐπιβεβαίωσι τοῦ γεγονότος αὐτοῦ, οἱ ἀστροναῦτες Αrmstrong καί Αldrin εἶχαν μεγάλη δυσκολία νά καρφώσουν τήν ἀμερικανική σημαία στό βραχῶδες καί οὐσιαστικά ἐλεύθερο ἀπό σκόνη ἔδαφος, ἄν καί δέν ἔγινε κανένα σχόλιο ἀκόμη γιά τή σημασία τῆς ἀπουσίας μεγάλου βάθους σκόνης.
Ὁ Ηans Ρettersson (Εxploring the Οcean Floor, Scientific Αmerican, 183 (Αὔ 1950), 44) βρῆκε σφαιρίδια μετεωριτῶν σέ βαθειά ὠκεάνεια ἱζήματα “ἑκατομμυρίων ἐτῶν”, ἔτσι ὥστε νά ἀναγνωρίζωνται ὡς μή πρόσφατο φαινόμενο· αὐτό ἀφήνει μόνο δύο ἐναλλακτικές ἐξηγήσεις ὡς πρός τήν ἔλλειψι σεληνιακῆς σκόνης: ἤ ὁ Ρettersson καί οἱ ἄλλοι ὑπολόγισαν τή σκόνη μισό ἑκατομμύριο φορές περισσότερο, ἤ ὑπάρχει κάτι ριζικά λάθος μέ τά πέντε δισεκατομμύρια χρόνια τῆς ὑποθέσεως τοῦ Αsimov»(TI, 329· βλ. καί: MR, 85).

Σημειώνει καί ὁ Andrew Chaikin: «Στά 1969 οἱ περισσότεροι γεωλόγοι συμφωνοῦσαν πώς ἄν ὁ Armstrong καί ὁ Aldrin κατάφερναν νά προσεδαφισθοῦν στή Μare Τranquillitatis —τή Θάλασσα τῆς Γαλήνης— θά ἀνακάλυπταν μιά ἡφαιστειογενῆ πεδιάδα μέ μεγάλη περιεκτικότητα σέ βασάλτη, παρόμοια μέ ἐκεῖνες πού ὑπῆρχαν στή Χαβάη ἤ σέ ἄλλες ἡφαιστειογενεῖς περιοχές. Ἀπό τίς φωτογραφίες τίς ὁποῖες εἶχε ἀποστείλει τό Surveyor, ἀνακάλυψαν ἐπίσης ὅτι ὑπῆρχε παντοῦ ἕνα στρῶμα σκόνης πού εἶχε σχηματισθῆ ἀπό τήν ἀδιάκοπη βροχή μετεωριτῶν διαμέσου τῶν αἰώνων. Ὡστόσο, ἡ ἀλήθεια ἦταν ὅτι οἱ τεχνητοί δορυφόροι μετέδιδαν μονάχα ἀριθμούς. Δέν μποροῦσαν νά διαλύσουν ἐντελῶς τήν ἀχλύ μυστηρίου πού περιέβαλε τή Σελήνη· ἀκόμη καί στό μυαλό ὁρισμένων ἐπιστημόνων ὑπῆρξαν μερικές δυσοίωνες προβλέψεις. Ὁ ἀστρονόμος τοῦ Πανεπιστημίου Cornell, Thomas Gold, ἐπέμενε ὅτι ἡ Σελήνη κλυπτόταν ἀπό ἕνα στρῶμα σκόνης πού εἶχε πολλά μέτρα βάθος καί προειδοποίησε πώς ὑπῆρχε κίνδυνος ἡ σεληνάκατος νά βυθισθῆ μέσα σέ αὐτό, ἀμέσως μετά τήν προσεδάφισί της· εἰσηγήθηκε στή ΝΑSΑ ὁ Armstrong καί ὁ Aldrin νά ρίξουν χρωματιστά βαρίδια, καθώς θά κατέβαιναν στή Σελήνη, καί νά δοῦν ἄν θά παρέμεναν στήν ἐπιφάνεια, ἀλλιῶς θά ματαιώσουν τήν προσσελήνωσι. Κανείς ἀπό τούς συναδέλφους του —ἀκόμα καί οἱ φωτογραφίες τῶν τεχνητῶν δορυφόρων πού εἶχαν ἐπικαθίσει σῶοι καί ἀβλαβεῖς πάνω στό σεληνιακό ἔδαφος— δέν μπόρεσαν νά τόν μεταπείσουν»(C, 217· βλ. καί: περ. Ασ, τεῦχ. 52, 49· JS, 60· ES, 236· W, 33, 41· Μ2, 446· περ. Ng, Ἰν 1999, 50, 54· περ. Ακ, Μρ 1964, 90· GF, 16· CA, 126· TI, 329· T, 79 λεζ., 91· F, 70· πρβλ.: FC, 35).
° Ἀκόμα: «Μαζί μέ τόν Aldrin ξεδίπλωσαν μιά ἀμερικανική σημαία πού στά ἄκρα της εἶχε ἕνα συρμάτινο πλέγμα γιά νά μπορῆ νά σταθῆ μέσα στήν κενή ἀπό ἀέρα σεληνιακή ἀτμόσφαιρα, καί βάλθηκαν νά τή στερεώσουν στό ἔδαφος. Ὅσο κι ἄν προσπάθησαν, ὁ ἱστός τῆς σημαίας μπῆκε σέ βάθος μόλις δεκαπέντε μέ εἴκοσι ἑκατοστά μέσα στό ἔδαφος. Γιά μιά στιγμή φάνηκε ὅτι ἡ σημαία θά ἔπεφτε κάτω μπροστά στά μάτια τῶν ἀναρίθμητων τηλεθεατῶν πού παρακολουθοῦσαν τή ζωντανή μετάδοσι ἀνά τήν ὑφήλιο, ὅμως, τελικά οἱ δυό ἄνδρες κατάφεραν νά τή στερεώσουν· ὕστερα ἀπομακρύνθηκαν ἀπό αὐτήν»(C, 254).

Γράφουν καί οἱ C. Fournas & Joe Μc Carthy: «Οἱ κίνδυνοι τῆς προσσεληνώσεως.
Τό πρόβλημα αὐτό τέθηκε στούς μηχανικούς τοῦ ὑποσυστήματος προσεδαφίσεως, οἱ ὁποῖοι ἔπρεπε νά ὑπολογίσουν κινδύνους, πού δέν μποροῦσαν νά τούς προβλέψουν μέ βεβαιότητα. Καί πρῶτα-πρῶτα ὁ χαρακτήρας τοῦ σεληνιακοῦ ἐδάφους ἦταν ἕνα μυστήριο· μπορεῖ νά ἦταν στέρεο σέ ὁρισμένα σημεῖα, μιά λεπτή κι εὔθραυστη κρούστα σέ ἄλλα, ἐνῶ ἀλλοῦ πάλι μποροῦσε νά ἀποτελῆται ἀπό λεπτή σκόνη βάθους ἀρκετῶν μέτρων…

Γιά τήν περίπτωσι κατά τήν ὁποία ἡ ἐπαφή μέ τό ἔδαφος θά γίνη σέ περιοχή, ὅπου ὑπάρχει παχειά σκόνη ἤ ὅπου ἡ κρούστα εἶναι εὔθραυστη, τό κάθε πόδι εἶναι ἐξοπλισμένο μ᾽ ἕνα μεγάλο πέλμα, τό ὁποῖο θά τό ἐμποδίση νά βουλιάξη ἤ νά τρυπήση τήν ἐπιφάνεια»(CF, 83).

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας (+379): 
«“Ἐγένετο ἑσπέρα” λοιπόν καί “ἐγένετο πρωί”· τό ἡμερονύκτιο ἐννοεῖ»(ΒΕΠ 51, 203)

Οι Άγιοι Πατέρες δεν έλεγαν υπέρ της εξέλιξης. Οι Άγιοι Πατέρες δίδασκαν ότι και η Αγία Γραφή, δηλ. την 6ημερη Δημιουργία και ότι η κάθε μία από τις 6 ημέρες είναι κανονικό 24ωρο. Ας δούμε τι ακριβώς έλεγαν οι Άγιοι Πατέρες και ας τα συγκρίνουμε με το τι λένε οι σύγχρονοι θεολόγοι που τους αρέσει να φλερτάρουν με την Θεωρία της Εξέλιξης:

Τι έλεγε ο Αγιος Βασίλειος ο Μέγας; Ιδού:

ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ:
«“Ἐγένετο ἑσπέρα” λοιπόν καί “ἐγένετο πρωί”· τό ἡμερονύκτιο ἐννοεῖ»(ΒΕΠ 51, 203).

*ΒΕΠ=Βιβλιοθήκη Ελλήνων Πατέρων


ORTHODOX WEB – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Δείτε και το Ορθόδοξο αντιεξελικτικό βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, ΒΙΒΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ, Περί Εξελίξεως 2, Εκδόσεις ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ, τηλ. 6978461846, Σταμάτα 2014

 <>

Τι λέει η Βίβλος περί των δεινοσαύρων;

Υπάρχουν δεινόσαυροι στην Βίβλο;

Η Βίβλος αναφέρει τους δεινοσαύρους χωρίς να χρησιμοποιεί την λέξη “δεινόσαυρος.” Αντί αυτού, χρησιμοποιεί την εβραϊκή λέξη tanniyn . Η λέξη tanniyn είναι μεταφρασμένη μερικές φορές με διαφορετικό τρόπο στις αγγλικές Βίβλους. Μερικές φορές είναι “θαλάσσιο τέρας,” μερικές φορές “όφις.” Συχνότερα είναι μεταφρασμένη ως “δράκος.” Αυτό το tanniyn φαίνεται ότι είναι κάποιο είδος γιγάντιου ερπετού. Αυτά τα πλάσματα αναφέρονται στην Παλαιά Διαθήκη περίπου τριάντα φορές, και βρίσκονται εξίσου και στο νερό και στην ξηρά.

Σχετικά με αυτή την αναφορά αυτών των γιγάντιων ερπετών σχεδόν τριάντα φορές στην Παλαιά Διαθήκη, η Βίβλος περιγράφει μερικά πλάσματα κατά τέτοιον τρόπο, ώστε μερικοί μελετητές πιστεύουν ότι οι συγγραφείς ίσως περιγράφουν τους δεινοσαύρους. Το Behemoth προαναφέρεται ότι ήταν το πιο μεγάλο απ’ όλα τα πλάσματα του Θεού, γίγαντας του οποίου η ουρά ήταν όμοιο με το δέντρο κέδρος (Ιώβ 40, 15-24). Μερικοί μελετητές προσπάθησαν να ταυτοποιήσουν το Behemoth ως έναν ελέφαντα ή ιπποπόταμο. Άλλοι επισημαίνουν γι΄αυτό ότι ο ελέφαντας και ο ιπποπόταμος έχουν πάρα πολύ λεπτή ουρά, τίποτα όμοιο με το κέδρινο δένδρο. Δεινόσαυροι όπως ο Brachiosurus και o Diplodocus από την άλλη είχαν τεράστια ουρά η οποία μπορεί εύκολα να συγκριθεί με το κέδρινο δένδρο.

Σχεδόν κάθε αρχαίος πολιτισμός είχε κάποιο είδος τέχνης η οποία απεικονίζει γιγάντια ερπετά. Ανάγλυφα σε βράχο, τεχνουργήματα ακόμη και πήλινα αγαλματάκια που βρέθηκαν στην βόρεια Αμερική μοιάζουν με την μοντέρνα απεικόνιση των δεινοσαύρων. Βραχώδη κομψοτέχνημα στην νότια Αμερική απεικονίζει ανθρώπους οι οποίοι ιππεύουν πλάσματα που μοιάζουν με Diplodocus και καταπληκτικά είναι όμοιοι με πλάσματα όπως οι τρικέρατοι δεινόσαυροι-, ο πτεροδάκτυλος – και ο τυραννόσαυρος. Τα Ρωμαϊκά μωσαϊκά, η κεραμική των Μάγια, και οι τοίχοι της πόλεως Βαβυλωνίας όλα μαρτυρούν περί της διαπολιτιστικής, γεωγραφικά απεριόριστης γοητείας αυτών των πλασμάτων. Νηφάλια περιγραφή όπως αυτή του Μάρκο Πόλο στο Il Milione ανακατώνεται με φανταστικές ιστορίες στις οποίες τα τέρατα φυλάσσουν θησαυρό. Σύγχρονες αναφορές για αυτά τα πράγματα υπάρχουν και σήμερα, αν και τις μελετούν και θεωρούν με μεγάλο σκεπτικισμό.

Ως συμπλήρωση στην ουσιώδηκ ποσότητα των ανθρώπινων και ιστορικών αποδείξεων για την συνύπαρξη των ανθρώπων και δεινοσαύρων, υπάρχουν και άλλες φυσικές αποδείξεις, όπως απολιθωμένα ανθρώπινα ίχνη και ίχνη δεινοσαύρων που βρέθηκαν μαζί στην βόρεια Αμερική και στην δυτική –κεντρική Ασία.

Μετάφραση από το βιβλίο:

Ken Ham, The Great Dinosaur Mystery Solved! A Biblical View of These Amazing Creatures, MASTER BOOKS / 2000 / PAPERBACK

<>

Επιστημονικές αποδείξεις ότι το Σύμπαν είναι νέο, ηλικίας 6.000-10.000 ετών

Dr. Russell Humphreys, PhD in physics

Duke University (B.S.), Louisiana State University (Ph.D)

Εδώ είναι περίπου μια ντουζίνα φυσικά φαινόμενα που συγκρούονται με την εξελικτική ιδέα ότι το σύμπαν έχει ηλικία δισεκατομμυρίων ετών. Οι αριθμοί που παραθέτω πιο κάτω με έντονα στοιχεία (συχνά εκατομμύρια χρόνια) είναι οι μέγιστες πιθανές ηλικίες που τίθονται από κάθε διαδικασία, όχι οι πραγματικές ηλικίες. Οι αριθμοί με πλάγια στοιχεία είναι οι ηλικίες που απαιτούνται από την εξελικτική θεωρία για κάθε θέμα. Το σημείο είναι ότι οι μέγιστες πιθανές ηλικίες είναι πάντοτε πολύ λιγότερες απ’ ότι απαιτούν οι εξελικτικές ηλικίες, ενώ η βιβλική ηλικία (6.000 – 10.000 χρόνια) πάντοτε ταιριάζει άνετα μέσα στις μέγιστες πιθανές ηλικίες. Ετσι τα ακόλουθα θέματα είναι απόδειξη ενάντια στο εξελικτικό χρονοδιάγραμμα και υπέρ του βιβλικού χρονοδιαγράμματος. Πολύ περισσότερη απόδειξη υπέρ του νέου σύμπαντος υπάρχει, αλλά έχω επιλέξει αυτά τα θέματα για την συντομία τους και την απλότητά τους. Μερικά από τα θέματα σε αυτή τη λίστα μπορούν να συμφιλιωθούν με ένα παλιό σύμπαν μόνο κάνοντας μια σειρά από απίθανες και αναπόδεικτες υποθέσεις× άλλα μπορούν να ταιριάξουν μόνο με ένα νέο σύμπαν. Η λίστα αρχίζει με απόμακρα αστρονομικά φαινόμενα και προχωράει μέχρι την Γη, καταλήγοντας με καθημερινά γεγονότα.

Οι κομήτες αποσυντίθονται πολύ γρήγορα.

Σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, οι κομήτες υποτίθεται ότι έχουν την ίδια ηλικία με το ηλιακό σύστημα, περίπου 5 δισεκατομμύρια χρόνια. Ακόμη κάθε φορά που ένας κομήτης περιστρέφεται κοντά στον ήλιο, αυτός χάνει τόσο πολύ από το υλικό του, ώστε δεν θα μπορούσε να επιβιώσει πολύ περισσότερο από 100.000 χρόνια περίπου. Πολλοί κομήτες έχουν χαρακτηριστικές μέγιστες ηλικίες (πάνω σ’ αυτή τη βάση) τα 10.000 χρόνια.[1] Οι εξελικτικοί εξηγούν αυτή την ασυμφωνία υποθέτοντας ότι (α) οι κομήτες έρχονται από ένα απαρατήρητο σφαιρικό ‘νέφος Οόρτ’ αρκετά πέρα της τροχιάς του Πλούτωνα, (β) απίθανες αλληλεπιδράσεις της βαρύτητας με όχι συχνά διερχόμενα αστέρια συχνά χτυπάνε τους κομήτες μέσα στο ηλιακό σύστημα, και (γ) άλλες απίθανες αλληλεπιδράσεις με πλανήτες επιβραδύνουν τους εισερχόμενους κομήτες αρκετά συχνά ώστε να υπολογιστούν για τους εκατοντάδες παρατηρημένους κομήτες.[2] Μέχρι εδώ, καμμιά από αυτές τις υποθέσεις δεν έχει τεκμηριωθεί, είτε με παρατηρήσεις, ή με ρεαλιστικούς υπολογισμούς. Τελευταία, έχει γίνει πολύ συζήτηση για το ‘Kuiper Belt’, έναν δίσκο από υποτιθέμενες πηγές κομητών που τοποθετείται στο ηλιακό σύστημα, λίγο έξω από την τροχιά του Πλούτωνα. Ακόμη κι εάν μερικά σώματα πάγου υπάρχουν σ’ εκείνη την τοποθεσία, αυτά δεν θα μπορούσαν αληθινά να λύσουν το πρόβλημα των εξελικτικών, αφού σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία το Kuiper Belt γρήγορα θα εξαντλούνταν εάν δεν υπήρχε κανένα ‘νέφος Οόρτ’ για να το προμηθεύει.

Όχι αρκετή λάσπη στον βυθό της θάλασσας.

Κάθε χρόνο, το νερό και οι άνεμοι, διαβρώνουν περίπου 25 δισεκατομμύρια τόνους χώματος και βράχων από τις ηπείρους και το συγκεντρώνουν στον ωκεανό.[3]Αυτό το υλικό συσσωρεύεται σαν χαλαρό ίζημα (δηλ. λάσπη) πάνω στο σκληρό βασαλτικό (σχηματισμένο από λάβα) πέτρωμα του βυθού του ωκεανού. Το μέσο βάθος όλης της λάσπης σε όλο τον ωκεανό, περιλαμβανομένης της υφαλοκρηπίδας των ηπείρων, είναι λιγότερο από 400 μέτρα.[4]Η βασική διαδικασία που είναι γνωστή, για την αφαίρεση της λάσπης από τον ωκεάνιο πυθμένα είναι ο εξής: Ο θαλάσσιος πυθμένας ολισθαίνει αργά (λίγα εκατοστά τον χρόνο) κάτω από τις ηπείρους, παίρνοντας λίγο ίζημα μαζί του. Σύμφωνα προς την κοσμική επιστημονική βιβλιογραφία, εκείνη η διαδικασία προς το παρόν, αφαιρεί μόνο 1 δισεκατομμύριο τόνους κάθε χρόνο.[4]Απ’ ότι καθένας γνωρίζει, τα άλλα 25 δισεκατομμύρια τόνοι ανά έτος απλώς συσσωρεύονται. Με εκείνο τον ρυθμό, η διάβρωση θα συγκέντρωνε το σημερινό ποσό του ιζήματος σε λιγότερο από 12 εκατομμύρια χρόνια. Ακόμη σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, η διάβρωση θα έχει προχωρήσει όσο καιρό υπάρχουν οι ωκεανοί, ένα υποτιθέμενο διάστημα 3 δισεκατομμυρίων ετών. Εάν ήταν έτσι, οι ρυθμοί αύξησης υπονοούν ότι οι ωκεανοί θα παραγέμιζαν μαζικά με ντουζίνες λάσπης σε βάθος χιλιομέτρων. Μια εναλλακτική (δημιουργιστική) εξήγηση είναι ότι εκείνη η διάβρωση από τα νερά του Κατακλυσμού της Γένεσης που θα αδειάζονταν στις ηπείρους, θα εναπόθεταν το σημερινό ποσό λάσπης μέσα σε ένα βραχύ διάστημα περίπου 5.000 ετών πριν.

Όχι αρκετό νάτριο μέσα στη θάλασσα.

Κάθε χρόνο[5], οι ποταμοί και άλλες πηγές ρίχνουν πάνω από 450 εκατομμύρια τόνους από νάτριο μέσα στον ωκεανό. Μόνο 27% αυτού του νατρίου καταφέρνει να υπαναχωρήσει από τη θάλασσα κάθε χρόνο.[67]Απ’ ότι καθένας γνωρίζει, το υπόλοιπο απλά συσσωρεύεται στον ωκεανό. Εάν η θάλασσα δεν είχε καθόλου νάτριο για να ξεκινήσει με αυτό, αυτό θα έχει συσσωρευτεί στο σημερινό του ποσό σε λιγότερο από 42 εκατομμύρια χρόνια με τους σημερινούς ρυθμούς εισαγωγής και εξαγωγής. Αυτό είναι πολύ λιγότερο από την εξελικτική ηλικία του ωκεανού, τα 3 δισεκατομμύρια έτη. Η συνήθης απάντηση σε αυτή την ασυμφωνία είναι ότι οι ρυθμοί εισαγωγής νατρίου στο παρελθόν πρέπει να είχαν γίνει μικρότεροι, και της εξαγωγής μεγαλύτεροι. Ωστόσο, υπολογισμοί που είναι όσο γενναιόδωροι είναι δυνατον προς τα εξελικτικά σενάρια, ακόμη δίνουν μια μέγιστη ηλικία μόνο 62 εκατομμυρίων ετών.[7]Υπολογισμοί[8]για πολλά άλλα στοιχεία του θαλασσινού νερού δίνουν πολύ νεώτερες ηλικίες για τον ωκεανό.

Το μαγνητικό πεδίο της Γης παρακμάζει πολύ γρήγορα.

Η συνολική αποθηκευμένη ενέργεια στο μαγνητικό πεδίο της Γης έχει σταθερά μειωθεί με τον συντελεστή 2,7 πάνω στα προηγούμενα 1000 χρόνια.[9]Οι εξελικτικές θεωρίες που εξηγούν αυτή την ταχεία μείωση, και επίσης πως η Γη θα μπορούσε να διατηρήσει το μαγνητικό της πεδίο για δισεκατομμύρια χρόνια, είναι πολύ περίπλοκες και ανεπαρκείς. Μια πολύ καλύτερη δημιουργιστική θεωρία υπάρχει. Αυτή είναι καθαρή, βασισμένη πάνω στην υγιή φυσική, και εξηγεί πολλά χαρακτηριστικά του πεδίου: την δημιουργία του, τις ταχείες αναστροφές κατά την διάρκεια του Κατακλυσμού της Γένεσης, τις μειώσεις και τις αυξήσεις της έντασης της επιφάνειας μέχρι την εποχή του Χριστού, και μια σταθερή παρακμή από τότε.[10]Αυτή η θεωρία ταιριάζει με τα παλαιομαγνητικά, τα ιστορικά, και τα σημερινά δεδομένα.[11]Το κύριο αποτέλεσμα είναι ότι η συνολική ενέργεια του πεδίου (όχι η ένταση της επιφάνειας) έχει πάντοτε παρακμάσει τουλάχιστον τόσο γρήγορα όσο τώρα. Με εκείνο τον ρυθμό, το πεδίο δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι περισσότερο από 10.000 χρόνια παλαιό.Humphreys, D.R., ‘Physical mechanism for reversals of the earth’s magnetic field during the flood’, Proc. 2nd Internat. Conf. on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship (1990), pp. 129-142, address in ref. 12.

Πολλά στρώματα εδάφους είναι σφιχτά λυγισμένα.

Σε πολλές ορεινές περιοχές, στρώματα του εδάφους χιλιάδες πόδια λεπτά είναι λυγισμένα, γερμένα και πτυσσόμενα σε σχήματα διχάλας. Το συμβατικό γεωλογικό χρονοδιάγραμμα λέει ότι αυτές οι μορφοποιήσεις ήταν βαθιά θαμμένες και στερεοποιημένες για εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια πριν λυγίσουν. Ακόμη το δίπλωμά τους συνέβηκε χωρίς να σπάσουν, με ακτίνες τόσο μικρές, ώστε η όλη μορφοποίηση είχε να είναι ακόμη υγρή και μη στερεοποιημένη όταν το λύγισμα έγινε. Αυτό υπονοεί ότι το δίπλωμα συνέβη σε λιγότερο από χιλιάδες χρόνια μετά την συγκέντρωση του υλικού.[12]

Ενέσιμοι αμμόβραχοι συντομεύουν τους γεωλογικούς ‘αιώνες’.

Ισχυρή γεωλογική απόδειξη υπάρχει[13], ότι ο Καμβριανός Αμμόβραχος –μορφοποιημένος υποτίθεται 500 εκατομμύρια χρόνια πριν- του Ute Pass Fault, δυτικά του Colorado Springs, ήταν μη στερεοποιημένος όταν πιέστηκε προς την επιφάνεια κατά τη διάρκεια της εξύψωσης των Βραχωδών Ορέων, δήθεν 70 εκατομμύρια χρόνια πριν. Είναι πολύ απίθανο ότι ο αμμόβραχος δεν θα στερεοποιούνταν κατά τη διάρκεια των υποτιθέμενων 430 εκατομμυρίων ετών που ήταν κάτω απ’ το έδαφος. Αντίθετα, είναι πιθανόν, ότι τα δύο γεωλογικά γεγονότα ήταν λιγότερο από χιλιάδες χρόνια ξεχωριστά, έτσι συντομεύοντας πολύ το γεωλογικό χρονοδιάγραμμα.

Απολιθωμένη ραδιενέργεια συντομεύει τους ‘γεωλογικούς αιώνες’ σε λίγα χρόνια.

Τα ραδιοφωτοστέφανα είναι έγχρωμα δαχτυλίδια που μορφώνονται γύρω από μικροσκοπικά κομμάτια ραδιοενεργών μετάλλων σε κρυστάλλους των βράχων. Αυτά είναι η απόδειξη των απολιθωμάτων για την παρακμή της ραδιενέργειας.[14]Συμπυκνωμένου Πολώνιου 210 ραδιοφωτοστέφανα δείχνουν ότι Ιουρασικές, Τριαδικές και Ηώκαινες μορφοποιήσεις στο οροπέδιο του Colorado συγκεντρώθηκαν εντός μηνών το ένα μετά το άλλο, κι όχι εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια ξεχωριστά καθώς απαιτείται από το συμβατικό χρονοδιάγραμμα.[15] ‘Ορφανού’ Πολώνιου 218 ραδιοφωτοστέφανα, μη έχοντας απόδειξη των μητρικών τους στοιχείων, υπονοούν είτε στιγμιαία δημιουργία ή δραστικές αλλαγές στους ρυθμούς παρακμής της ραδιενέργειας.[16,17]

Ηλιον μέσα σε λάθος τοποθεσίες.

Ολες οι φυσικά συμβαίνοντες οικογένειες ραδιοενεργών στοιχείων ‘γεννούν’ Ηλιον καθώς παρακμάζουν. Εάν τέτοια παρακμή συμβαίνει για δισεκατομμύρια χρόνια, καθώς υποθέτουν οι εξελικτικοί, πολύ ήλιον θα έπρεπε να έχει βρεθεί στην πορεία του μέσα στην ατμόσφαιρα της Γης. Ο ρυθμός απώλειας του ήλιου από την ατμόσφαιρα στο διάστημα είναι υπολογίσιμος και μικρός. Μετρώντας εκείνη την απώλεια, η ατμόσφαιρα σήμερα έχει μόνο 0.05% της ποσότητας του ήλιου που θα έπρεπε να έχει συσσωρεύσει σε 5 δισεκατομμύρια χρόνια.[18]Αυτό σημαίνει, ότι η ατμόσφαιρα είναι πολύ νεώτερη απ’ ότι η υποτιθέμενη εξελικτική ηλικία. A study published in the Journal of Geophysical Research shows that helium produced by radioactive decay in deep, hot rocks has not had time to escape. Though the rocks are supposed to be over one billion years old, their large helium retention suggests an age of only thousands of years.[19]

Όχι αρκετοί σκελετοί της Λίθινης Εποχής.

Οι εξελικτικοί ανθρωπολόγοι λένε ότι η Λίθινη Εποχή διάρκεσε τουλάχιστον 100.000 χρόνια, κατά τη διάρκεια της οποίας, ο παγκόσμιος πληθυσμός του Νεάντερταλ και Κρομανιόν ανθρώπων ήταν χονδρικά σταθερός, μεταξύ 1 και 10 εκατομμυρίων. Ολο εκείνο τον χρόνο θάβανε τους νεκρούς τους μαζί με καλλιτεχνήματα.[20] Με αυτό το σενάριο, θα έχουνε θάψει τουλάχιστον 4 δισεκατομμύρια σώματα.[21]Εάν το εξελικτικό χρονοδιάγραμμα ήταν σωστό, τα θαμμένα οστά θα έπρεπε να μπορούσαν να διαρκέσουν για πολύ περισσότερο από 100.000 χρόνια, έτσι πολλοί από τα δήθεν 4 δισεκατομμύρια σκελετοί της Λίθινης Εποχής θα έπρεπε ακόμη να βρίσκονται παντού (και βεβαίως τα θαμμένα καλλιτεχνήματα). Ακόμη μόνο λίγες χιλιάδες έχουν βρεθεί. Αυτό υπονοεί ότι η Λίθινη Εποχή ήταν πολύ συντομότερη απ’ ότι οι εξελικτικοί νομίζουν, λίγες εκατοντάδες χρόνια σε πολλές περιοχές.

Η Γεωργία είναι πολύ πρόσφατη.

Η συνήθης εξελικτική εικόνα έχει ανθρώπους να υπάρχουν ως κυνηγοί και συλλέκτες για 100.000 χρόνια κατά τη διάρκεια της Λίθινης Εποχής πριν ανακαλυφθεί η γεωργία λιγότερο από 10.000 χρόνια πριν.[21]Ακόμη, η αρχαιολογική απόδειξη δείχνει ότι οι άνθρωποι της Λίθινης Εποχής ήταν τόσο έξυπνοι όσο εμείς. Είναι πολύ απίθανο ότι κανείς από τα 4 δισεκατομμύρια ανθρώπους που αναφέρθηκαν στο θέμα 9 δεν θα ανακάλυπτε ότι τα φυτά μεγαλώνουν από τους σπόρους. Είναι περισσότερο πιθανό ότι οι άνθρωποι ήσαν χωρίς γεωργία λιγότερο από λίγες εκατοντάδες χρόνια μετά τον Κατακλυσμό, εάν καθόλου.[22]

Η Ιστορία είναι πολύ σύντομη.

Σύμφωνα με τους εξελικτικούς, ο άνθρωπος της Λίθινης Εποχής υπήρχε για 100.000 χρόνια πριν αρχίσει να κάνει γραπτές αναφορές περίπου 4.000-5.000 χρόνια πριν. Ο προϊστορικός άνθρωπος έχτισε μεγαλιθικά μνημεία, έκανε θαυμάσια ζωγραφική στα σπήλαια, και κρατούσε αναφορές των φάσεων της σελήνης.[22]Γιατί θα περίμενε χίλιους αιώνες πριν χρησιμοποιήσει τις ίδιες επιδεξιότητες για να καταγράψει ιστορία; Το βιβλικό χρονοδιάγραμμα είναι πολύ περισσότερο πιθανό.[22]

Originally published in Creation 13(3):52

Footnotes

1.Steidl, P.F., ‘Planets, comets, and asteroids’, Design and Origins in Astronomy, G. Mulfinger, ed., Creation Research Society Books (1983), 5093 Williamsport Drive, Norcross, GA 30092, pp. 73-106.

2.Whipple, F.L., ‘Background of modern comet theory’, Nature 263 (2 September 1976), p. 15.

3.Gordeyev, V.V. et al, ‘The average chemical composition of suspensions in the world’s rivers and the supply of sediments to the ocean by streams’, Dockl. Akad, Nauk. SSSR 238 (1980), p. 150.

4.Hay, W.W., et al, ‘Mass/age distribution and composition of sediments on the ocean floor and the global rate of subduction’, Journal of Geophysical Research, 93, No. B12 (10 December 1988), pp. 14,933-14,940.

5.Maybeck, M., ‘Concentrations des eaux fluviales en elements majeurs et apports en solution aux oceans’, Rev. de Geol. Dyn. Geogr. Phys. 21 (1979), p. 215.

6.Sayles, F.L. and Mangelsdorf, P.C., ‘Cation-exchange characteristics of Amazon River suspended sediment and its reaction with seawater’, Geochimica et Cosmochimica Acta 41 (1979), p. 767.

7.Austin, S.A. and Humphreys, D.R., ‘The sea’s missing salt: a dilemma for evolutionists’, Proc. 2nd Internat. Conf. on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship (1990) pp. 17-31. Address in ref. 12.

8.Austin, S.A., ‘Evolution: the oceans say no!’, ICR Impact, No. 8 (October 1973). Institute for Creation Research, address in ref. 2.

9.Merrill, R.T. and McElhinney, M.W., The Earth’s Magnetic Field, Academic Press (1983), London, pp. 101-106.

10.Humphreys, D.R., ‘Reversals of the earth’s magnetic field during the Genesis flood’, Proc. 1st Internat. Conf. on Creationism (Aug. 1986, Pittsburgh), Creation Science Fellowship (1987) 362 Ashland Avenue, Pittsburgh, PA 15228, Vol. II, pp. 113-126.

11.Coe, R.S., Prvot, M., and Camps, P., ‘New evidence for extraordinary change of the geomagnetic field during a reversal’, Nature 374 (20 April 1995), pp. 687-92.

12.Austin, S.A. and Morris, J.D., ‘Tight folds and clastic dikes as evidence for rapid deposition and deformation of two very thick stratigraphic sequences’, Proc. 1st Internat. Conf. on Creationism, Vol. II, Creation Science Fellowship (1986), pp. 3-15, address in ref. 12.

13.ibid, pp. 11-12.

14.Gentry, R.V., ‘Radioactive halos’, Annual Review of Nuclear Science 23 (1973) pp. 347-362.

15.Gentry, R.V. et. al., ‘Radiohalos in coalified wood: new evidence relating to time of uranium introduction and coalification’, Science 194 (15 October 1976)

16.pp. 315-318.

17.Gentry, R.V., ‘Radiohalos in a Radiochronological and cosmological perspective’, Science 184 (5 April 1974), pp. 62-66.

18.Gentry, R.V., Creation’s Tiny Mystery, Earth Science Associates (1986), P.O. Box 12067,

19.Knoxville, TN 37912-0067, pp. 23-37, 51-59, 61-62.

20.Vardiman, L., The Age of the Earth’s Atmosphere: a study of the helium flux through the atmosphere, Institute for Creation Research (1990), P.O. Box 2667, El Cajon, CA 92021.

21.Gentry, R.V. et al, ‘Differential helium retention in zircons: implications for nuclear waste management’, Geophys. Res. Lett. 9, (October 1982), 1129-1130. See also ref. 20, pp. 169-170.

22.Deevey, E.S., ‘The human population’, Scientific American 203 (September 1960), pp. 194-204.

23.Marshak, A., ‘Exploring the mind of Ice Age man’, National Geographic 147 (January 1975), pp. 64-89.

24.Dritt, J.O., ‘Man’s earliest beginnings: discrepancies in the evolutionary timetable’, Proc. 2nd Internat. Conf. on Creationism, Vol. I., Creation Science Fellowship (1990), pp. 73-78, address in ref. 12.

Πηγή:


<>

Που θα βρώ επιστημονικές και θεολογικές αποδείξεις ότι δεν ισχύει η Θεωρία της Εξέλιξης; Υπάρχουν Ορθόδοξα βιβλία κατά της Θεωρίας της Εξέλιξης;

Ο Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ στα 3 βιβλία που έχει γράψει κατά της Θεωρίας της Εξελίξεως μας δίνει πολλές επιστημονικές και θεολογικές αποδείξεις ότι δεν ισχύει η Θεωρία της Εξέλιξης, ότι η Δημιουργία έγινε σε έξι 24ωρα και όχι σε εκατομμύρια και δισεκατομμύρια που λένε οι εξελικτικοί και ότι η ηλικία του σύμπαντος είναι το πολύ 10.000 έτη.

Τα 3 βιβλία του Αρχιμ. Ιωάννη Κωστώφ τα οποία έχουν επιστημονικές και θεολογικές αποδείξεις κατά της Θεωρίας της Εξέλιξης είναι:

Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός, ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ, εκδ. Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός, Σταμάτα 2015

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ (ΑΝΤΙΕΞΕΛΙΚΤΙΚΟ), εκδ. Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός, Σταμάτα 2014

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, ΒΙΒΛΟΣ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΙ, εκδ. Αγ. Ιωάννης Δαμασκηνός, Σταμάτα 2014

Τα βιβλία θα τα βρείτε στα Ορθόδοξα βιβλιοπωλεία ή τηλεφωνήστε στο τηλέφωνο των εκδόσεων και της Μονής του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, 6978461846.


ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Το πρώτο βιβλίο είναι καθαρά επιστημονικό, μόνο με επιστημονικές αποδείξεις. Τα άλλα δύο  βιβλία έχουν θεολογικές και επιστημονικές αποδείξεις.

<>

Οφθαλμός και φτερούγα

Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

[Αντιεξελικτική απάντηση 
στον Richard Dawkins]

Ὀφθαλμός καί φτερούγα

Στή συνέχεια ἐπιχειρηματολογεῖ ὁ Dawkins γιά τόν ὀφθαλμό. Ἐμεῖς λέμε ὅτι, γιά νά λειτουργήση καί νά ὠφελήση τόν κάτοχό του, πρέπει νά εἶναι ἐξαρχῆς τέλειος. Αὐτοί, ἐπειδή τό τέλειο ἀπαιτεῖ Νοημοσύνη, ἀναγκάζονται νά μιλήσουν γιά βαθμιαία ἐξέλιξι τοῦ ὀργάνου αὐτοῦ. Ἄς δοῦμε τί λέει ὁ D.: «Στό βιβλίο Climbing Mount Improbable (Ἀναρρίχησι στό Ὄρος Ἀπίθανο) ἐξέφρασα τό ἴδιο ζήτημα ἀλληγορικά: Ἡ μία πλευρά τοῦ ὄρους εἶναι κρημνώδης —ἀδύνατον νά τή σκαρφαλώσης—, ἀλλά ἡ ἄλλη εἶναι ὁμαλή ἀπ’ τίς ὑπώρειες μέχρι τήν κορυφή. Στήν κορυφή βρίσκεται κάποιο πολύπλοκο κατασκεύασμα, ὅπως τό μάτι ἤ ὁ κινητήρας τῶν μαστιγίων ἑνός βακτηρίου. Ἡ παράλογη ἰδέα ὅτι κάτι τόσο πολύπλοκο μπορεῖ ν’ αὐτοσυναρμολογηθῆ αὐθόρμητα συμβολίζεται μ’ ἕνα ἅλμα ἀπ’ τή βάσι τοῦ γκρεμοῦ κατευθεῖαν στήν κορυφή. Ἡ ἐξέλιξι, ἀντιθέτως, προχωρεῖ στό πίσω μέρος τοῦ βουνοῦ καί σκαρφαλώνει τήν ὁμαλή πλαγιά μέχρι τήν κορυφή: εὔκολο! Ἡ ἀρχή τῆς ἀναρριχήσεως στήν ὁμαλή πλαγιά σέ ἀντίθεσι μέ τό ἅλμα πάνω ἀπ’ τό γκρεμό εἶναι τόσο ἁπλῆ ὥστε προκαλεῖ ἐντύπωσι τό γεγονός ὅτι ἄργησε τόσο πολύ νά ἐμφανισθῆ ἕνας Δαρβῖνος γιά νά τήν ἀνακαλύψη…

Ἡ πραγματική ζωή ἀναζητᾶ τίς ὁμαλές πλαγιές στό πίσω μέρος τοῦ ὄρους Ἀπίθανο, ἐνῶ οἱ δημιουργιστές δέν βλέπουν παρά μόνο τόν ἀπειλητικό γκρεμό τῆς μπροστινῆς πλευρᾶς»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 147).

Σχόλια δικά μας: Πῶς ἀποδεικνύεται ὅτι ὑπῆρξε αὐτή ἡ ὁμαλή πλαγιά-βαθμιαία ἐξέλιξι; Αὐτή, ὄχι μόνο στό παρόν δέν παρατηρεῖται, ἀλλά καί στό παρελθόν δέν μποροῦμε νά τήν προσεγγίσουμε, Ὁ χρόνος δέν γυρνᾶ ποτέ πρός τά πίσω, οὔτε ὑπῆρξε τότε παρατηρητής ἄνθρωπος. Ἐξάλλου ὁ D. αὐξάνει τό βάρος ἀποδείξεως στήν πλάτη τῶν ἐξελικτικῶν: Ἐκτός ἀπό τούς σκελετούς ἀπαιτεῖ τώρα καί ὄργανα πού νά δείχνουν τή βαθμιαία ἐξέλιξι. Ὑπάρχει στό γεωλογικό ἀρχεῖο ἀπόδειξι γι᾽ αὐτό; Βεβαίως, ὄχι. Ὁπότε μένουν μόνο οἱ συλλογισμοί τοῦ D., πού δέν ἀποτελοῦν, ὅμως, ἀποδείξεις. Στήν κατηγορία αὐτή τῶν ἀναποδείκτων θέσεων ὑπάγεται καί ὁ ἀκόλουθος λογοκαταρράκτης του:

«Τά ἐρωτήματα “Τί χρησιμότητα ἔχει μισός ὀφθαλμός;” καί “Τί χρησιμότητα ἔχει μισή φτερούγα;” ἀποτελοῦν περιπτώσεις τοῦ ἐπιχειρήματος τῆς “μή ἀναγώγιμης πολυπλοκότητος”. Μία λειτουργική μονάδα θεωρεῖται κατά μή ἀναγώγιμο τρόπο πολύπλοκη ἐάν ἡ ἀφαίρεσι ἑνός τμήματός της συνεπάγεται ἀδυναμία λειτουργίας τοῦ ὅλου. Τοῦτο ὑποτίθεται ὅτι εἶναι αὐτονόητο τόσο γιά τόν ὀφθαλμό ὅσο καί γιά τίς φτεροῦγες. Ἐντούτοις, ἀμέσως μόλις σκεφθοῦμε αὐτές τίς ὑποθέσεις, ἀναγνωρίζουμε τό σφάλμα. Ἡ ἀσθενής πού ὑποφέρει ἀπό καταρράκτη κι ἔχει ὑποβληθῆ σ’ ἐγχείρησι ἀφαιρέσεως τοῦ φακοῦ τοῦ ματιοῦ της δέν μπορεῖ νά διακρίνη καθαρά χωρίς γυαλιά, ὡστόσο μπορεῖ νά βλέπη ἀρκετά καλά ὥστε νά μή σκοντάψη σ’ ἕνα δένδρο οὔτε νά πέση σέ γκρεμό [αὐτή, ὅμως, εἶχε προηγουμένως τέλειο ὀφθαλμό καί ἡ ἐπιδιόρθωσι ἔγινε σέ τέλειο ὀφθαλμό, ὁπότε δέν κολλάει στήν ἐπιχειρηματολογία τοῦ D.]. Ἡ μισή φτερούγα πράγματι δέν εἶναι τό ἴδιο καλή μέ μία ὁλόκληρη φτερούγα, ὅμως, σίγουρα εἶναι προτιμότερη ἀπ’ τό νά μήν ὑπάρχη καθόλου φτερούγα. Ἡ μισή φτερούγα μπορεῖ νά σώση τή ζωή σας κάνοντας ὁμαλότερη τήν πτῶσι σας ἀπό ἕνα δένδρο κάποιου ὕψους. Καί τό 51% μιᾶς φτερούγας μπορεῖ νά σᾶς σώση ἄν πέσετε ἀπό ἕνα λίγο ψηλότερο δένδρο. Ὁποιοδήποτε κλάσμα τῆς φτερούγας θά σώση τή ζωή σας ἄν πέσετε ἀπό ἕνα ἀντίστοιχο ὕψος, καί δέν θά σᾶς ἔσωζε ἕνα ἐλαφρῶς μικρότερο τμῆμα φτερούγας [κι ἐδῶ πάλι μιλᾶ γιά πτηνά πού εἶχαν προηγουμένως πλήρη φτερούγα καί βλάφτηκε ἕνα τμῆμα της. Τό νά μήν ἔχεις, ὅμως, καθόλου φτερούγα καί ν᾽ ἀποκτήσης μισή, αὐτό δέν σοῦ προσφέρει τίποτε]. Τό νοητικό πείραμα τῆς πτώσεως ἀπό δένδρα διαφορετικοῦ ὕψους εἶναι μόνο ἕνας τρόπος νά διαπιστώσουμε, θεωρητικά, ὅτι τά πλεονεκτήματα αὐξάνονται ἀκολουθώντας ὁμαλή κλιμάκωσι ἀπ’ τό 1% τῆς φτερούγας ἕως τό 100%. Τά δάση βρίθουν ζώων πού κινοῦνται στόν ἀέρα σάν ἀνεμοπλάνα ἤ ἀλεξιπτωτιστές, ἐπιδεικνύοντας στήν πρᾶξι τό κάθε βῆμα τῆς διαδρομῆς πάνω στή συγκεκριμένη πλαγιά τοῦ ὄρους Ἀπίθανο [ὄχι κι ἔτσι! Στά δάκτυλα τῶν δύο χεριῶν μετριοῦνται].

Σέ ἀναλογία μέ τά δένδρα διαφορετικοῦ ὕψους, εἶναι εὔκολο νά φαντασθοῦμε καταστάσεις στίς ὁποῖες μισός ὀφθαλμός μπορεῖ νά σώση τή ζωή ἑνός ζώου, ἐνῶ τό 49% τοῦ ὀφθαλμοῦ δέν θά τό μποροῦσε. Ὁμαλές κλίσεις παρατηροῦνται κατά τίς μεταβολές στίς συνθῆκες φωτισμοῦ ἤ στήν ἀπόστασι ἀπ’ τήν ὁποία μπορεῖτε νά διακρίνετε τή λεία σας —ἤ τό θηρευτή σας. Καί, ὅπως συμβαίνει μέ τίς φτεροῦγες καί τίς πτήσεις, δέν εἶναι ἁπλῶς εὔκολο νά φαντασθοῦμε ἐνδεχόμενες ἐνδιάμεσες καταστάσεις: ἀφθονοῦν σ’ ὅλο τό ζωϊκό βασίλειο. Ἔτσι, ὁ ὀφθαλμός τοῦ πλατυέλμινθα ὑπολείπεται τουλάχιστον κατά τό ἥμισυ τοῦ ἀνθρωπίνου, μέ κάθε λογικό μέτρο [εἶναι, ὅμως πλήρης γιά τίς δικές του ἀνάγκες]. Ὁ ὀφθαλμός τοῦ Nautilus (καί πιθανόν τῶν ἐξαφανισμένων ἀμμωνιτῶν, τῶν ἐξαδέλφων του πού κυριαρχοῦσαν στίς θάλασσες τοῦ Παλαιοζωϊκοῦ καί Μεσοζωϊκοῦ) βρίσκεται μεταξύ πλατυέλμινθα κι ἀνθρώπου. Σέ ἀντίθεσι μέ τόν ὀφθαλμό τοῦ πλατυέλμινθα, ὁ ὁποῖος μπορεῖ ν’ ἀνιχνεύση τό φῶς καί τή σκιά ἀλλά δέν διακρίνει εἰκόνα, ὁ ὀφθαλμός τοῦ Nautilus —ὁ ὁποῖος μοιάζει μέ “σκοτεινό θάλαμο”— σχηματίζει πραγματική εἰκόνα, ἀλλά θολή κι ἀσαφῆ σέ σύγκρισι μέ τό δικό μας [καί πάλι, ὅμως, εἶναι τέλειος γι᾽αὐτόν]. Ἡ ἀπόδοσι ἀριθμῶν στίς διαδοχικές βελτιώσεις δέν θά πρόσθετε σέ ἀκρίβεια, ὡστόσο κανείς δέν μπορεῖ ν’ ἀρνηθῆ λογικά ὅτι οἱ ὀφθαλμοί αὐτῶν τῶν ἀσπονδύλων, καθώς καί πολλῶν ἄλλων, εἶναι καλύτεροι ἀπ’ τήν παντελῆ ἔλλειψι ὀφθαλμοῦ κι ὅτι ὅλοι καταλαμβάνουν μία συνεχῆ κι ἐλαφρῶς κεκλιμένη πλαγιά τοῦ ὄρους Ἀπίθανο, μέ τό δικό μας μάτι σέ μία κορυφή —ὄχι στήν ψηλότερη κορυφή, ἀλλά ἀρκετά ψηλά [οἱ βαθμοί ὁρατότητος τῶν διαφόρων ζώων δέν ἀποτελοῦν συνεχῆ γραμμή, ἀλλά ἀσύνδετα σημεῖα. Ὁ κάθε ὀφθαλμός εἶναι τέλειος γιά τόν κάτοχό του]. Στό Climbing Mount Improbable ἀφιέρωσα ἀπό ἕνα ὁλόκληρο κεφάλαιο στόν ὀφθαλμό καί στή φτερούγα, δείχνοντας πόσο εὔκολο ὑπῆρξε νά ἐξελιχθοῦν μέ ἀργά (ἤ ἀκόμη καί μέ ὄχι τόσο ἀργά) βαθμιαῖα βήματα, καί δέν θά ἐπιμείνω περισσότερο σ’ αὐτό τό ζήτημα ἐδῶ»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 149).

Κι ἕνα τελευταῖο παράθεμα ἀπ᾽ τό D.: «Εἶναι ἐντελῶς παράλογο ν’ ἀπαιτῆ κανείς τήν πλήρη στοιχειοθέτησι κάθε βήματος ὁποιασδήποτε ἀφηγήσεως, εἴτε πρόκειται γιά τήν ἐξέλιξι εἴτε γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐπιστήμη. Εἶναι σάν ν’ ἀπαιτοῦσε κανείς, πρίν καταδικάση κάποιον γιά δολοφονία, ἕνα πλῆρες κινηματογραφικό ἱστορικό κάθε βήματος τοῦ δολοφόνου μέχρι τή στιγμή τοῦ ἐγκλήματος, χωρίς νά λείπη καμμία σκηνή. Μόνο ἕνα ἐλάχιστο ποσοστό πτωμάτων ἀπολιθώνεται, καί εἴμαστε τυχεροί πού διαθέτουμε ἔστω καί τά ὑπάρχοντα ἐνδιάμεσα ἀπολιθώματα. Θά μπορούσαμε κάλλιστα νά μήν ἔχουμε καθόλου ἀπολιθώματα, ἀλλά καί πάλι τ’ ἀποδεικτικά στοιχεῖα γιά τήν ἐξέλιξι ἀπό ἄλλες πηγές —ὅπως ἡ μοριακή γενετική καί ἡ γεωγραφική κατανομή— θά ἦταν συντριπτικά. Ἐξάλλου, ἡ ἐξέλιξι διατυπώνει τήν ἰσχυρή πρόβλεψι ὅτι, ἐάν ἕνα καί μόνο ἀπολίθωμα ἐμφανισθῆ σέ λάθος γεωλογικό στρῶμα, τότε ἡ θεωρία θά τιναχθῆ στόν ἀέρα. Ὅταν ἕνας πιστός ὀπαδός τοῦ Popper προκάλεσε τόν J. B. S. Haldane νά ἐξηγήση πῶς θά μποροῦσε ποτέ νά διαψευσθῆ ἡ ἐξέλιξι, ἐκεῖνος μουρμούρισε τή διάσημη φράσι: “Μέ ἀπολιθώματα κουνελιῶν στό Προκάμβριο”. Ποτέ δέν ὑπῆρξαν αὐθεντικά στοιχεῖα τῆς ὑπάρξεως τέτοιων ἀναχρονιστικῶν ἀπολιθωμάτων, παρά τούς ἀποδεδειγμένα ἀνυποστάτους μύθους τῶν δημιουργιστῶν γιά ἀνθρώπινα κρανία στό ἀνώτερο Λιθανθρακοφόρο καί γιά ἀνθρώπινες πατημασιές ἀνάμεσα σέ ἴχνη δεινοσαύρων»(Richard Dawkins, Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη, ἐκδ. Κάτοπτρο, Ἀθήνα 2007, 153).

Ἰδού καί ὁ σχολιασμός μας: Ὡραῖο τό παράδειγμα μέ τό δολοφόνο, ἀλλά στήν περίπτωσι αὐτή ἔχουμε μπροστά μας τό δολοφόνο καί διαπιστώνουμε πράγματα διαπιστώσιμα. Στό ἀπολιθωματικό ἀρχεῖο, ὅμως, δέν ἔχουμε τέτοια. Ἐφόσον ἀναφέρονται στό ἀπώτατο παρελθόν δέν μποροῦν νά προσαχθοῦν ὡς στοιχεῖα ἀποδείξεως. Ἡ αὐτοψία τῆς ἀποδείξεως δέν εἶναι ἐπιτεύξιμη. Ἡ σπανιότητα, μάλιστα, τῶν ἀπολιθωμάτων γίνεται παραδεκτή κι ἀπ᾽ τόν ἴδιο τό D.. Οὔτε ἡ μοριακή γενετική, ἐξάλλου, οὔτε ἡ γεωγραφική κατανομή εἶναι ἀποδεικτικά στοιχεῖα ἐξελίξεως. Δείχνουν μόνο τί συμβαίνει σήμερα καί ἡ ἐπέκτασι τῶν συμπερασμάτων στό παρελθόν ἀποτελεῖ στοιχεῖο πίστεως κι ὄχι ἀποδείξεως.

Τί ἀπέμεινε, λοιπόν, κι ἀπό τή Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως ὑπέρ τῆς ἀρνήσεως; Ἀπολύτως τίποτε!

Από το βιβλίο: Κωστώφ Ιωάννου, Φυσικού, ΑΘΕΪΣΜΟΣ – Τίνος είναι η αυταπάτη, Εκδόσεις Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), Αθήνα 2007 [Ἀπάντησι στό βιβλίο “Ἡ Περί Θεοῦ Αὐταπάτη” τοῦ Richard Dawkins]

<>

Μάρκου 8, 22-26: ΩΣ ΔΕΝΔΡΑ

Ένα αγιογραφικό χωρίο που αποδεικνύει τη θεοπνευστία και το αλάθητο της Βίβλου από το αντιεξελικτικό βιβλίο του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Φυσικού και Θεολόγου

ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ

Περί Εξελίξεως 1

Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός

Σταμάτα 2014

ΩΣ ΔΕΝΔΡΑ

Στό κατά Μᾶρκον Εὐαγγέλιο (8, 22-26) ἔχουμε τή σταδιακή θεραπεία ἑνός τυφλοῦ. Σέ πρώτη φάσι ἔβλεπε τούς ἀνθρώπους ὡς δένδρα νά περιπατοῦν. Στή συνέχεια, βέβαια, ὁ Κύριος τοῦ ἀποκατέστησε πλήρη τήν ὅρασί του.
Γιατί ἀναφέρουμε τήν περικοπή αὐτή; Διότι περιέχει ἕνα διαμάντι πού ἀποδεικνύει τή θεοπνευστία τῆς Βίβλου: Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη ἔχει ἀποδείξει ὅτι σέ περιπτώσεις ἐπιτυχῶν ἐγχειρήσεων σέ τυφλούς, αὐτοί ἔπρεπε νά ἐκπαιδευθοῦν γιά νά δοῦν κανονικά: ἀποκτοῦν σταδιακά τήν πλήρη ὅρασι. Τώρα, πῶς ἤξερε ὁ Μᾶρκος αὐτό τό γεγονός καί τό περιέγραψε; Ἀποκλείεται νά τό ἔμαθε ἀπό τήν ἐπιστήμη. Ἡ μόνη πηγή πού ἀπομένει εἶναι ἡ θεόθεν ἔμπνευσι: μιά ἐπιπλέον σταφιδούλα στό cake τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Γραφικοῦ λόγου Του.

Ἄς κατοχυρώσουμε, ὅμως, τή θέσι μας αὐτή ὡς πρός τή σύγχρονη ἐπιστήμη:

Γράφουν οἱ Eric Kandel (Nobel Ἰατρικῆς), James Schwartz, Thomas Jessell: «Ἕνα χαρακτηριστικό παράδειγμα τῆς ἐξαρτήσεως τοῦ ἐγκεφάλου ἀπ᾽ τήν περιβαλλοντική ἐμπειρία ἀνακαλύφθηκε μέ τίς μελέτες ἀτόμων πού ἔπασχαν ἀπό συγγενῆ καταρράκτη. Ὁ καταρράκτης ἀποτελεῖ θόλωσι τοῦ κρυσταλλοειδοῦς φακοῦ, ἡ ὁποία διαταράσσει τήν ὀπτική τοῦ ὀφθαλμοῦ, ὄχι, ὅμως, τό νευρικό σύστημα. Σήμερα, ὁ συγγενής καταρράκτης ἀντιμετωπίζεται συνήθως στή νηπιακή ἡλικία. Παλαιότερα, ὅμως, ἡ ἐγχείρησι τοῦ συγγενοῦς καταρράκτη γινόταν, συνήθως, πολύ ἀργότερα. Σέ μία μελέτη τοῦ 1932 ἐπί ἀρκετῶν ἀσθενῶν μέ συγγενῆ διοφθάλμιο καταρράκτη, οἱ ὁποῖοι εἶχαν χειρουργηθῆ στήν ἡλικία τῶν 10 καί 20 ἐτῶν, διαπιστώθηκε ὅτι ἡ καθυστέρησι αὐτή εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα μία μόνιμη διαταραχή τῆς ἱκανότητος ἀντιλήψεως τῆς μορφῆς, ἐνῶ ἡ ἔγχρωμη ὅρασι ἦταν φυσιολογική. Ἀκόμη καί μετά τήν πάροδο μεγάλου χρονικοῦ διαστήματος ἀπ᾽ τήν ἐπέμβασι, οἱ ἀσθενεῖς αὐτοί εἶχαν δυσκολίες στήν ἀναγνώρισι σχημάτων καί σχεδίων.

Ἡ ἄποψι ὅτι ἡ ὀπτική ἐμπειρία εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν ἀνάπτυξι τῆς φυσιολογικῆς ὁράσεως ἐνισχύθηκε καί ἀπό μελέτες ἐπί νεογεννήτων πιθήκων, οἱ ὁποῖοι ἔζησαν στό σκοτάδι τούς πρώτους 3 ἕως 6 μῆνες τῆς ζωῆς τους. Ὅταν οἱ πίθηκοι αὐτοί ἐπέστρεψαν ἀργότερα σ᾽ ἕνα φυσιολογικό ὀπτικό περιβάλλον, δέν ἦταν ἱκανοί νά διακρίνουν ἀκόμη καί ἁπλᾶ σχήματα. Χρειάσθηκαν ἑβδομάδες ἤ ἀκόμη καί μῆνες ἐκπαιδεύσεως, γιά νά μάθουν νά διακρίνουν ἕνα κύκλο ἀπό ἕνα τετράγωνο, ἐνῶ οἱ φυσιολογικοί πίθηκοι μαθαίνουν τέτοιους διαχωρισμούς σέ λίγες μέρες»(KS, 496).

• Σημειώνουν καί ὁ Conrad Μueller καί ἡ Μae Rudolf: «Πρίν οἱ ψυχολόγοι τελειοποιήσουν μεθόδους γιά τή σπουδή τῆς ἀναπτύξεως τῆς ὁράσεως στό παιδί, εἶχαν μελετηθῆ πολύ οἱ σχετικά σπάνιες περιπτώσεις ἐνηλίκων, πού γεννήθηκαν τυφλοί καί ἀπέκτησαν τό φῶς τους μέ χειρουργική ἐπέμβασι…

Ὁ Richard L. Gregory, διευθυντής τῶν μελετῶν πάνω στήν αἴσθησι τοῦ Τμήματος Ψυχολογίας τοῦ παν/μίου τοῦ Cambridge, ἔχει περιγράψει λεπτομερειακά μία πρόσφατη περίπτωσι ἑνός ἄνδρα πού εἶδε γιά πρώτη φορά στή ζωή του σέ ἡλικία 52 ἐτῶν. Ὅπως οἱ περισσότεροι τέτοιοι ἀσθενεῖς, στήν ἀρχή ἔβλεπε πολύ λίγο καί ἀπ᾽ τά ἀντικείμενα πού ἔβλεπε γιά πρώτη φορά ἀναγνώριζε μόνο τά τμήματα πού εἶχε μάθει ἀπ᾽ τήν ἁφή. Ἡ ἀντίληψι τοῦ βάθους δέν ἦταν τόσο καλή ὅσο τῶν νηπίων πού ἀποφεύγουν τόν σκεπασμένο μέ τζάμι “γκρεμό”. Νόμιζε λ.χ. ὅτι μποροῦσε ἄνετα νά πατήση στό ἔδαφος ἀπό ἕνα παράθυρο πού βρισκόταν κάπου 12m ψηλά. Καλύτερα μποροῦσε νά ἐκτιμήση τό μέγεθος καί τήν ἀπόστασι ἀντικειμένων πού τοῦ ἦταν ἀπό πρίν γνωστά μέ τήν ἁφή. Δέν ἔμαθε ποτέ νά διαβάζη μέ τά μάτια καί συνέχισε νά χρησιμοποιῆ τό σύστημα Βraille.

Ἀλλά ἴσως τό πιό ἀποκαλυπτικό σημεῖο γιά τόν ἀσθενῆ τοῦ Gregory ἦταν ὅτι, μετά τήν ἴασί του, ἔπαθε σοβαρή νευρική κατάπτωσι. Τοῦ ἄρεσαν τά χρώματα, ἀλλά ἦταν ὑπερευαίσθητος στά μουντά χρώματα καί σέ μικροπράγματα, ὅπως μία ξεφλουδισμένη μπογιά. Κατάντησε νά φοβᾶται νά διασχίση δρόμους, πού, ὅταν ἦταν τυφλός, τούς περνοῦσε μέ αὐτοπεποίθησι. Ἄρχισε νά ξαναγυρίζη στήν παλαιά σκοτεινή ζωή του, τά βράδυα ξεχνοῦσε ν᾽ ἀνάψη φῶς καί καθόταν συχνά σ᾽ ἕνα σκοτεινό δωμάτιο. Τρία χρόνια μετά τήν ἐγχείρησι πέθανε»(CM, 13).

• Ἐπισημαίνουν οἱ Αnnette Cassells καί Ρatrick Green: «Ὁ Μ. V. Senden (Space and Sight, Free Ρress, Ν. Ὑόρκη 1960) ἔχει προτείνει ὅτι κάτι τέτοιο μπορεῖ ἴσως νά συμβαίνη καί μέ τούς ἀνθρώπους, ἄν καί τά ἀποτελέσματά του δέν ἦταν τόσο ἀδιαμφισβήτητα ὅσο αὐτά, πού προῆλθαν ἀπ᾽ τήν τελευταία ἔρευνα σέ ζῶα. Ὁ Senden ἐξέτασε ἄτομα, τά ὁποῖα ἦταν ἐκ γενετῆς τυφλά, μέ καταρράκτη καί στά δύο μάτια, καί τά ὁποῖα, στή συνέχεια, εἶχαν ἀνακτήσει τήν ὅρασί τους μετά ἀπό ἐγχειρήσεις κατά τήν ἐνηλικίωσι… Οἱ ἀσθενεῖς δυσκολεύονταν νά ἀναγνωρίσουν ἀπ᾽ τήν ὄψι τους ἀντικείμενα, ὅπως μαχαιροπίρουνα ἤ πρόσωπα, τά ὁποῖα τούς ἦταν ἤδη οἰκεῖα ἀπ᾽ τήν ἀφή. Ἔπρεπε νά μετρήσουν τίς γωνίες, πρίν μπορέσουν νά ξεχωρίσουν ἕνα τετράγωνο ἀπό ἕνα τρίγωνο. Χρειάσθηκαν ἀρκετές ἑβδομάδες ἐξασκήσεως, πρίν οἱ ἀσθενεῖς μπορέσουν νά ἀναγνωρίσουν αὐτά τά ἁπλᾶ ἀντικείμενα ἀπ᾽ τήν ὄψι τους»(AC, 40).

• Γράφει ὁ καθηγ. Σταμάτης Ἀλαχιώτης: «Πρόσφατο σχετικό παράδειγμα ἀφορᾶ τήν ἀπόκτησι ὁράσεως 43χρονου μέ μεταμόσχευσι ἐμβρυϊκῶν βλαστικῶν κυττάρων στά μάτια του, πού εἶχαν μείνει τυφλά ἀπ᾽ τά τρία του χρόνια. Τό πρόβλημα πού ἔχει τώρα εἶναι ὅτι δέν μπορεῖ νοητικά νά ἐπεξεργασθῆ καλά τά φωτεινά ἐρεθίσματα, τήν εἰκόνα, καθώς πολλές ἀπ᾽ τίς σχετικές περιοχές τοῦ ἐγκεφάλου εἶχαν “προσχωρήσει” σέ ἄλλου εἴδους συνάψεις, γεγονός πού ἀντανακλᾶ καί τήν πλαστικότητα τήν ὁποία ἔχει ὁ ἐγκέφαλος. Ὁ ἄνθρωπος αὐτός δέν μπορεῖ λ.χ. νά διακρίνη “εὐκρινῶς” στό ὕφος τοῦ συνομιλητῆ του τό μῖσος ἥ τήν ἀγάπη· καί προσπαθεῖ νά μαντεύση τί σημαίνουν αὐτά πού βλέπει»(ΣΑ, 197).

• Διαβάζουμε: «Στό Ρilgrim at Τinker Creek, ἡ Annie Dillard περιγράφει ἐκφραστικά μιά ὁλόκληρη τάξι ἀνθρώπων, τούς ἐκ γενετῆς τυφλούς, οἱ ὁποῖοι ζοῦν σέ ἕνα χῶρο πού δέν περιλαμβάνει μέγεθος, ἀπόστασι ἤ πολλές ἄλλες ἰδιότητες τίς ὁποῖες ἐμεῖς δεχόμασθε ὡς δεδομένες. Μερικές δεκαετίες πρίν, ὅταν οἱ ὀφθαλμοχειροῦργοι ἔμαθαν γιά πρώτη φορά νά ἀφαιροῦν μέ ἀσφάλεια τόν καταρράκτη, μποροῦσαν νά ἀποκαθιστοῦν τήν ὅρασι σέ ἄτομα ἐκ γενετῆς τυφλά. Ἀφημένοι ξαφνικά ἐλεύθεροι στό φῶς, αὐτοί πού τό ἀντίκρυζαν γιά πρώτη φορά, δέν ἔνοιωσαν ἀπελευθερωμένοι. Βρέθηκαν βυθισμένοι σέ ἕνα μυστήριο, πού κάποιες στιγμές, τούς κατέκλυζε. “Ἡ τεράστια πλειοψηφία τῶν ἀσθενῶν, καί τῶν δύο φύλων ἀπό ὅλες τίς ἠλικίες, δέν εἶχε καμμιά ἀπολύτως… ἰδέα τοῦ χώρου”, γράφει ἡ Ντίλαρντ παίρνοντας στοιχεῖα ἀπό τίς σημειώσεις τῶν χειρούργων. “Ἡ μορφή, ἡ ἀπόστασι καί τό μέγεθος δέν ἦταν παρά πολλές, ἀκατανόητες συλλαβές. Ἕνας ἀσθενής δέν εἶχε ἰδέα τί σήμαινε βάθος, καί τό μπέρδευε μέ τή στρογγυλάδα”.

Κάποιος ἄλλος ἀσθενής συνήθιζε νά διακρίνη ἕνα κύβο ἀπό μιά σφαίρα, ἀγγίζοντάς τα στή γλῶσσα του. Μετά ἀπό τήν ἐγχείρησι κοιτοῦσε καί τά δύο ἀντικείμενα, ἀλλά δέν μποροῦσε νά τά διακρίνη μέ τήν ὅρασι. Ἕνας τρίτος ἔλεγε πώς ἡ λεμονάδα ἦταν “τετράγωνη”, ἐπειδή ἔνοιωθε νά τοῦ τσιμπάη τή γλώσσα ὅπως ἀκριβῶς ἔνοιωθε ἕνα τετράγωνο ἀντικείμενο νά τοῦ τσιμπάη τά χέρια.

Ὅσοι ἔβλεπαν γιά πρώτη φορά τό φῶς, ἀντιμετώπιζαν ἕνα πολύ μπερδεμένο κόσμο, ἐπειδή δέν εἶχαν τήν ὀπτική δημιουργικότητα τήν ὁποία ὅλοι μας θεωροῦμε δεδομένη. Ἡ ὅρασι ἦρθε καί κούρνιασε στή ἀγκαλιά τους βαρειά καί ἀκανόνιστη, ὅπως πραγματικά εἶναι, προτοῦ ὁ νοῦς τήν μετατρέψη σέ κάτι μορφοποιημένο. Μερικοί ἀσθενεῖς δέν συνειδητοποιοῦσαν ὅτι ἕνα σπίτι εἶναι μεγαλύτερο ἀπό τά δωμάτια τά ὁποῖα περιλαμβάνει. Ἀπό ἀπόστασι ἑνός μιλίου, ἕνα σπίτι φαινόταν τό ἴδιο κοντά μέ κάποιο διπλανό κτίριο, μόνο πού γιά νά τό φθάση κανείς χρειαζόταν περισσότερο περπάτημα. Ἕνα σκυλί πού χανόταν πίσω ἀπό τήν πολυθρόνα, δέν βρισκόταν πιά μέσα στό δωμάτιο. Τά σχήματα γίνονταν ὁρατά ὡς ἐπίπεδα χρωματιστά κομμάτια καί ὅταν κάποιοι ἀσθενεῖς περπατοῦσαν δίπλα ἀπό ἕνα δένδρο, ξαφνιάζονταν διαπιστώνοντας πώς ὅταν κοιτοῦσαν πίσω, τό δένδρο ἦταν ἀκόμη ἐκεῖ.

“Γι᾽ αὐτούς πού πρώτη φορά βλέπουν τό φῶς”, σχολιάζει ἡ Dillard, “ἡ ὅρασι εἶναι μιά καθαρή αἴσθησι χωρίς τήν ἐπιφόρτισι τοῦ νοήματος”. Γιά μερικούς, ἡ πρόσθεσι τοῦ νοήματος ἀποδείχθηκε πολύ βαρειά. Ὅταν ἔμεναν μόνοι ἐπέστρεφαν στήν κατάστασι τοῦ σκότους κλείνοντας τά μάτια, νοιώθοντας τά ἀντικείμενα μέ τή γλῶσσα καί τά χέρια τους, ἤ ἀνέβαιναν τίς σκάλες μέ τά μάτια κλειστά γιά ν᾽ ἀποφύγουν τή ζαλάδα πού τούς προξενοῦσε ἡ προοπτική νά βαδίζουν στό πλάι ἑνός τοίχου. Κατά μιά τραγική εἰρωνεία, ὁ κορεσμός ἀπό τίς ὀπτικές εἰκόνες στάθηκε ἡ αἰτία νά χάσουν ὅλοι σχεδόν αὐτή τή γαλήνη πού τόσο ἐντυπωσιακά χαρακτηρίζει ὅσους ἔχουν γεννηθῆ τυφλοί. Τούς ἐνοχλοῦσε ἰδιαίτερα ἡ διαπίστωσι ὅτι σέ ὅλη τους τή ζωή βρίσκονταν ὑπό παρακολούθησι, ἀπό τή στιγμή κατά τήν ὁποία κάτι τέτοιο ἦταν μιά προσωπική εἰσβολή, τελείως ξένη γιά τούς τυφλούς (sic).

Στό τέλος, κάποιοι προσαρμόσθηκαν καλύτερα ἀπό τούς ἄλλους. Τούς ξάφνιαζε καί τούς προκαλοῦσε θαυμασμό τό γεγονός ὅτι κάθε ἄτομο εἶχε καί διαφορετικό πρόσωπο· αἰσθάνονταν δέος, συνειδητοποιώντας τήν ἀπεραντοσύνη τοῦ ἰδίου τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. Ἀλλά κατά κύριο λόγο, ὁ χῶρος παρέμενε κάτι τό ἀκαθόριστο καί ἀπροσδιόριστο. Σέ ἕνα κορίτσι ἔδειξαν μερικές φωτογραφίες καί πίνακες.
—Γιατί βάζουν ὅλα αὐτά τά σκοτεινά σημάδια πάνω τους;, ρώτησε.
—Αὐτά δέν εἶναι σκοτεινά σημάδια, τῆς ἐξήγησε ἡ μητέρα της· εἶναι σκιές, ἕνας ἀπό τούς τρόπους μέ τούς ὁποίους τό μάτι ἀντιλαμβάνεται ὅτι τά πράγματα ἔχουν κάποια μορφή. Ἄν δέν ὑπῆρχαν οἱ σκιές, πολλά πράγματα θά φαίνονταν ἐπίπεδα.
—Πάντως, ἔτσι φαίνονται τά πράγματα, τῆς ἀπάντησε τό κορίτσι. Ὅλα μοιάζουν ἐπίπεδα μέ μαῦρα μπαλώματα…
Θυμᾶμαι τίς ἱστορίες πού λέγονταν γιά τούς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι ἔτρεξαν νά βγοῦν πανικόβλητοι ἀπό τήν αἴθουσα τήν πρώτη φορά κατά τήν ὁποία ἔβλεπαν κινηματογράφο, νομίζοντας πώς ἡ εἰκόνα τῆς ἀτμομηχανῆς θά πεταχθῆ ἔξω ἀπό τόν τοῖχο· τούς πυγμαίους, στά δάση τῆς Ἀφρικῆς, πού ὅταν ὁδηγήθηκαν γιά πρώτη φορά σέ μιά πεδιάδα, νόμισαν πώς οἱ βίσονες τούς ὁποίους ἔβλεπαν στό βάθος, εἶχαν μόνο δύο ἴντσες ὕψος· τούς Ἐσκιμώους πού ὅταν ἀντίκρυσαν γιά πρώτη φορά τίς φωτογραφίες τους δέν ἔβλεπαν καθόλου πρόσωπα, παρά μόνο ἕνα σωρό ἀπό γκρί καί μαῦρες κηλίδες»(CD, 283).

• Γράφει ὁ C. C. Gillispie: «Τό 1728, κάποιος dr. Cheselden τοῦ Νοσοκομείου τοῦ Chelsea ἔκανε μιά πετυχημένη ἐγχείρησι σέ ἕνα ἀγόρι δεκατεσσάρων χρόνων καί τό θεράπευσε ἀπό ἕνα ἐκ γενετῆς καταρράκτη, πού τοῦ ἔκλεινε τά μάτια. Ὁ ἀσθενής παρατηρήθηκε μέ ζωηρό ἐνδιαφέρον. Πρός μεγάλη χαρά τῶν συνειρμικῶν ψυχολόγων, τό ἀγόρι δέν μποροῦσε νά καταλάβη ἀμέσως τήν ὅρασί του. Δέν εἶχε ποτέ βιώσει ὥς τότε τή διαφορά ἀνάμεσα σέ ἕνα κύβο καί μιά σφαίρα, ἀνάμεσα στό κόκκινο καί τό κίτρινο. Νόμιζε, ὅπως εἶπε ὁ Βολταῖρος —ἡ περίπτωσι αὐτή κατέχει ἐπιφανῆ θέσι στό ἔργο του Στοιχεῖα τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Νεύτωνα— ὅτι τό καθετί πού ἔβλεπε ἀκουμποῦσε πάνω στούς βολβούς τῶν ματιῶν του. Γιατί οἱ πιό καλότυχοι συσχετίζουν τήν ἁφή μέ τήν ὅρασι μόνο χάρι στή συνήθεια τοῦ συνειρμοῦ, πού τό ἀγόρι αὐτό δέν εἶχε ἀποκτήσει ποτέ του»(GC, 155· βλ. καί: L, 40· ΦΛ, 93).

• Γιά τόν ἀσθενῆ αὐτό γράφει καί ὁ Etienne Bonnot de Condillac: «Ἐπί μακρόν δέν διέκρινε τά μεγέθη, τίς ἀποστάσεις, τίς καταστάσεις ἤ τά σχήματα. Ἕνα ἀντικείμενο σέ μέγεθος δακτύλου πού ἔμπαινε μπροστά στά μάτια του καί τοῦ ἔκρυβε ἕνα σπίτι, τοῦ φαινόταν τόσο μεγάλο ὅσο τό σπίτι. Ὅ,τι ἔβλεπε τοῦ φαινόταν ἀρχικά ὅτι ἔμπαινε μπροστά στά μάτια του καί τό ἄγγιζε ὅπως ἀγγίζουμε μέ τά χέρια. Δέν μποροῦσε νά διακρίνη ἐκεῖνο τό ὁποῖο θεωροῦσε στρογγυλό διά τῆς χειρός, ἀπό ἐκεῖνο πού εἶχε κρίνει γωνιῶδες, οὔτε νά ξεχωρίση μέ τά μάτια ἄν ἐκεῖνο πού τά χέρια του εἶχαν νιώσει ψηλά ἤ χαμηλά, ἦταν ὄντως ψηλά ἤ χαμηλά. Ἀδυνατοῦσε τόσο νά γνωρίση τά μεγέθη, ὥστε ἀφοῦ ἐπιτέλους κατάλαβε ὅτι τό σπίτι του ἦταν μεγαλύτερο ἀπ’ τήν κάμαρή του, δέν ἀντιλαμβανόταν πῶς ἡ ὅρασι μποροῦσε νά σχηματίση αὐτή τήν ἰδέα. Μόνο μετά ἀπό δύο μῆνες, μποροῦσε νά ἀντιληφθῆ ὅτι οἱ πίνακες παριστοῦσαν στέρεα σώματα· κι ὅταν μετά ἀπ’ τή μακρά ψηλάφησι πού ἦταν νεοφανής γι’ αὐτόν, ἔνοιωσε ὅτι σώματα κι ὄχι ἐπιφάνειες ἦταν ζωγραφισμένα στούς πίνακες, ἔτεινε τό χέρι καί ξαφνιάσθηκε πού δέν βρῆκε μέ τήν ἁφή τά στερεά σώματα τά ὁποῖα εἶχε ἀρχίσει νά ἀντιλαμβάνεται στίς εἰκονικές παραστάσεις. Ἀναρωτήθηκε λοιπόν ποιά ἦταν ἡ αἰτία τῆς ἀπάτης, ἡ ἁφή ἤ ἡ ὄρασι;»(BC, 129· βλ. καί: DD, 179· πρβλ.: DI, 174).

• Ὁ νευροβιολόγος Zeki Semir σημειώνει: «Ὁ Γερμανός χειρουργός Marius von Senden, ἔγραψε σχετικά ὅτι “τό νά μάθης νά βλέπης σέ τέτοιες περιπτώσεις εἶναι ἐγχείρημα μέ ἀναρίθμητες δυσκολίες… ἡ κοινή ἀντίληψι ὅτι ὁ ἀσθενής πρέπει ἀπαραίτητα νά χαίρεται μέ τά δῶρα τοῦ φωτός καί τοῦ χρώματος, πού τοῦ χαρίζονται μέ τήν ἐγχείρησι, ἀπέχει πολύ ἀπ᾽ τήν πραγματικότητα”(δική μου ἀποσπασματική παράθεσι) (Senden Marius von, Space and Sight, ἐκδ. Methuen and Co., Λονδίνο 1932). Οἱ ἀσθενεῖς, μετά ἀπό τέτοιες ἐπεμβάσεις, βρίσκονται συχνά σέ σύγκρουσι καί προτιμοῦν τήν προηγουμένη κατάστασι. Μία δεκατετράχρονη ἀσθενής διερωτήθηκε μέ λύπη “πῶς γίνεται νά εἶμαι λιγότερο χαρούμενη ἀπό πρίν; Ὅ,τι κι ἄν βλέπω μοῦ προκαλεῖ ἕνα δυσάρεστο συναίσθημα”, κάτι τό ὁποῖο ἦταν προφανῶς συνέπεια του γεγονότος ὅτι, ὅπως κι ἄλλοι ἀσθενεῖς μέ παρόμοια πάθησι, δέν ἦταν πράγματι ἱκανή νά βλέπη…

Ὁ Moreau, ἕνας Γάλλος χειρουργός, προσδοκοῦσε μέ ὑπερηφάνεια κι ἐνθουσιασμό τήν “ἐπάνοδο” τῆς “ὁράσεως” στόν ὀκτάχρονο ἀσθενῆ του πού ἔπασχε ἀπό καταρράκτη. “Ἀλλά ἡ πλάνη ἦταν μεγάλη”, διότι χρειάσθηκαν πολλοί μῆνες ἐκπαιδεύσεως, ὥστε ὁ νεαρός νά ἀναγνωρίζη μόνο λίγα ἀντικείμενα μέ τήν ὅρασι καί δύο χρόνια μετά τήν ἐγχείρησι εἶχε ξεχάσει πολλά ἀπό ἐκεῖνα τά ὁποῖα εἶχε μάθει ἀρχικά (Dr. Moreau, Histoire de la Guérison d’ un Aveugle-né. Ann. Oculist. 149, Παρίσι (1913), 81-118). Παρόμοια ἀποτελέσματα εἶχαν κι ἄλλοι γιατροί. Ὁ Moreau διατύπωσε τίς ἑξῆς σκέψεις:

“Θά ἦταν λάθος νά ὑποθέσουμε ὅτι ἕνας ἀσθενής στόν ὁποῖο ἀποκαταστάθηκε ἡ ὅρασι μέ χειρουργική ἐπέμβασι εἶναι δυνατόν νά δῆ μετά τήν ἐπέμβασι τόν ἐξωτερικό κόσμο. Τά μάτια ἔχουν, ἀσφαλῶς, ἀποκτήσει τή δύναμι νά βλέπουν, ἀλλά τό πῶς χρησιμοποιεῖται ἡ δύναμι αὐτή… πρέπει νά μαθευθῆ ἀπ᾽ τήν ἀρχή. Ἡ ἐγχείρησι, αὐτή καθ᾽ ἑαυτήν, ἔχει ἀξία μόνο ὡς μία διαδικασία γιά νά προετοιμασθῆ τό μάτι ὥστε νά μπορῆ νά δῆ· ἡ ἐκπαίδευσι εἶναι ὁ σημαντικότερος παράγοντας. Ὁ {ὀπτικός φλοιός} μπορεῖ μόνο νά καταχωρίση καί νά διατηρήση τίς ὀπτικές ἐντυπώσεις μετά ἀπό μία διαδικασία ἐκμαθήσεως… Τό νά ξαναδώσης τήν ὅρασι σ᾽ ἕναν ἀσθενῆ ἐκ γενετῆς τυφλό εἶναι, περισσότερο, δουλειά ἑνός παιδαγωγοῦ παρά ἑνός χειρουργοῦ” (δική μου ἀποσπασματική παράθεσι)»(ZS, 118).

• Ἐπισημαίνει καί ὁ καθηγ. Θεοδόσιος Πελεγρίνης: «Ἔχει παρατηρηθῆ ὅτι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι γεννήθηκαν χωρίς ὅρασι καί ἀργότερα, ἀφοῦ ὑπέστησαν ἐπιτυχῆ ἐγχείρησι, τήν ἀπέκτησαν, ἀρχικά ἀντέδρασαν ἀπέναντι στόν καθρέπτη σάν νά ἔβλεπαν ἕνα ἄλλο πρόσωπο (Μ. Von Senden, Space and Sight. Τhe Ρerception of Space and Shape in the congenitally blind before and after operation, Free Ρress, Glencoe Ιllinois, 1960). Χωρίς νά εἶναι ἀπόλυτα τεκμηριωμένο, ἔχει ὑποστηριχθῆ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει νά δείχνη σημεῖα ἀναγνωρίσεως τοῦ ἑαυτοῦ του ἀπέναντι στόν καθρέπτη ὕστερα ἀπ᾽ τά δύο πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς του (Β. Αmsterdam, Μirror Self-Ιmage reaction before age two, στό: περιοδ. Developmental Ρsychobiology, τεῦχ. 5, 1972, σ. 297-305)»(Π, 154).

• Καί θά τελειώσουμε μέ τό: «“Ὕστερα ἀπό μιά μεταμόσχευσι κερατοειδοῦς ὁ ἐγκέφαλος χρειάζεται ἕνα χρονικό διάστημα μέχρι νά μάθη νά συντονίζη τά δύο μάτια”, εἶπε ὁ Φοντρί. “Ὁ Erdös [πού ὑπέστη τέτοια μεταμόσχευσι] πέρασε μιά δύσκολη χρονιά, στή διάρκεια τῆς ὁποίας ἐνημέρωσε τούς πάντες ὅτι βλέπει διπλά. Ἦταν πολύ δύσκολο νά τό ὑπομείνη αὐτό, ἀφοῦ ἡ ἀνάγνωσι μαθηματικῶν κειμένων ἦταν πολύ σημαντική γιά τή δουλειά του”»(H, 319).

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού & Θεολόγου, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ, Μωσῆς ἤ μωσαϊκό (Bruce Bickel & Stan Jantz), Περί Ἐξελίξεως 1, ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2014

*Οι συντμήσεις (βιβλιογραφία) βρίσκονται στο βιβλίο.

<>


ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ

Από το αντιεξελικτικό βιβλίο
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ

του

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, 
Φυσικού & Θεολόγου

Δρᾶσι τοῦ δαίμονα

Διαβάζουμε στό Μέγα Συναξαριστή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Ἀπρίλιος, Ἀθῆναι 1968, 496, 497: Ἡ Βασιλοπούλα πού θά τήν ἔτρωγε ὁ δράκοντας πίστευσε στό Χριστό καί ὁ Ἅγ. Γεώργιος (προτοῦ μαρτυρήση) τόν σκότωσε. Ἀπόδειξι τῆς ταυτοχρονικότητος ἀνθρώπων-δεινοσαύρων (ἔτσι ἀπεικονίζονται οἱ δράκοι καί στήν ἁγιογραφία). Βαπτίσθησαν ὅλοι χριστιανοί. Τούς ἀποχαιρέτησε ὁ Ἅγιος καί ἔφυγε. «Καθ᾽ ὁδόν, τόν συνάντησε ὁ δαίμονας μετασχηματισμένος σέ σχῆμα ἀνθρώπου. Κρατοῦσε δέ καί δύο ράβδους πάνω στίς ὁποῖες στηριζόταν σάν γέροντας, φαινόταν, ὅμως, σάν στρατιώτης ἡττημένος στόν πόλεμο, πολύ ντροπιασμένος καί καταφρονημένος. Λέει δέ πρός τόν Ἅγιο μέ πολλή ταπείνωσι· “Χαίροις, Γεώργιε”. Ὁ δέ Ἅγιος κατάλαβε ὅτι ἐπρόκειτο γιά τό δαίμονα καί εἶπε σ᾽ αὐτόν· “Ποιός εἶσαι σύ καί ἀπό ποῦ γνωρίζεις τό ὄνομά μου; Ἄν δέν ἤσουν δαίμονας πονηρός, δέν θά μποροῦσες νά τό γνωρίζης, ἀφοῦ ἄλλοτε δέν μέ εἶδες”. Ὁ δαίμονας τότε εἶπε· “Ὑβρίζεις τούς Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ καί ἔπειτα ρωτᾶς ποιός εἶμαι ἐγώ; Μάθε νά μιλᾶς καλά”. Ἀλλά ὁ Ἅγιος ἀποκρίθηκε· “Ἄν, ὅπως λές, εἶσαι Ἄγγελος, ἀκολούθησέ με· ἄν, ὅμως, εἶσαι πνεῦμα πονηρό, νά μή μπορέσης νά μετακινηθῆς ἀπό τή θέσι σου”. Μέ τό λόγο αὐτό τοῦ Ἁγίου βρέθηκε ὁ δαίμονας δεμένος καί φώναζε μέ φωνές μεγάλες, λέγοντας· “Ἀλλοίμονο! Τί κακή ὥρα ἦταν ὅταν σέ συνάντησα! Ὤ τί κακό ἔπαθα ὁ ταλαίπωρος, νά καταντήσω στά χέρια σου!”.

Τότε ὁ Ἅγιος βεβαιώθηκε, ὅτι ἦταν πνεῦμα πονηρό καί εἶπε πρός αὐτόν· “Σέ ὁρκίζω στό Θεό, νά μοῦ πῆς τί ἐπρόκειτο νά κάνης σέ μένα”. Ὁ δέ δαίμονας μέ κλάματα καί στεναγμούς ἀποκρίθηκε· “Ἐγώ, Γεώργιε, εἶμαι ἀπό τό δεύτερο τάγμα τοῦ σατανᾶ, ὅταν δέ ὁ Θεός δημιουργοῦσε τόν οὐρανό καί διαχώριζε τή γῆ ἀπό τά ὕδατα ἤμουν παρών. Καί ὅταν ἔπηξε τούς στύλους τῆς γῆς καί σφράγισε τήν ἄβυσσο, ἤμουν μαζί του· ἐγώ ἔκανα φοβερές βροντές καί ἀστραπές, ἐγώ ἔδεσα κεφαλές καί τώρα γιά τήν ὑπερηφάνειά μου κατήντησα κάτω στόν Ἅδη καί ἔγινα δαίμονας, ὅπως μέ βλέπεις. Ἀλλοίμονο σ᾽ ἐμένα, Γεώργιε, νά καταντήσω σέ σένα, νά μέ δέσης καί νά μέ σύρης σάν κατάδικο. Ἀλλοίμονό μου, Γεώργιε, διότι ἐπειδή φθόνησα τή χάρι πού σοῦ δόθηκε, ἦλθα νά σέ πλανήσω νά μέ προσκυνήσης, ἀλλά πλανήθηκα ἐγώ. Πολλούς χώρισα ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, θέλοντας δέ νά ἀπατήσω καί σένα ἀπατήθηκα ἐγώ. Ἀλλοίμονο σ᾽ ἐμένα, τί κακό ζήτησα νά πάθω καί πιά δέν μπορῶ νά λυθῶ! Σέ παρακαλῶ, Γεώργιε, θυμήσου τήν προηγούμενή μου μακαριότητα καί μή μέ ἀφήσης νά ἐπιστρέψω στήν ἄβυσσο, διότι σοῦ εἶπα τά πάντα”. Τότε ὁ Ἅγιος ὑψώνοντας τά χέρια στόν οὐρανό εἶπε· “Σ᾽ εὐχαριστῶ, Κύριέ μου, διότι παρέδωσες στά χέρια μου τόν πονηρό δαίμονα, ὁ ὁποῖος πρόκειται νά σταλῆ σέ τόπο ζοφερό, γιά νά κολάζεται αἰώνια”. Αὐτά ἀφοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος ἐπιτίμησε καί ἀπέλυσε τό πονηρό πνεῦμα»(ΣΑπ, 498· βλ. καί: Ἰώβ 40, 15-32·

Ἕνα πρῶτο σχόλιο: Κάποιος πατέρας δέν μπορεῖ νά πῆ ὅτι ἦταν μαζύ μέ τό παιδί του γιά μεγάλο χρονικό διάστημα π.χ. στό σχολεῖο. Ὁ διάβολος, ὅμως, λέει ὅτι ἦταν παρών κατά τή δημιουργία. Ἄν αὐτή συνέβη ἐπί ἑκατομμύρια χρόνια, δέν θά ἴσχυε λογικά νά πῆ ὅτι ἦταν παρών κατ᾽ αὐτήν, ὅπως ὁ παραπάνω πατέρας.

Στοιχειοθέτησι δευτέρου σχολίου: Θά δοῦμε ἀπό παραθέματα Ἁγίων ὅτι ὁ διάβολος πλανᾶ τόν ἄνθρωπο ἐπί χιλιάδες καί ὄχι ἑκατομμύρια χρόνια. Ἐπειδή δέ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἰσόχρονος μέ τό Σύμπαν (βλ. τό Κεφάλαιό μας Περί Ἀνθρώπου), ἄρα καί ὁ διάβολος —συνεπῶς καί τό Σύμπαν—ἔχουν ὕπαρξι χιλιάδων ἐτῶν καί ὄχι ἑκατομμυρίων.

* * *

Ἰδού τώρα τά παραθέματα:

Γράφει ὁ Ἅγ. Εἰρηναῖος: «… Ἕξ ἑκατοντάδες καί ἕξ δεκάδες καί ἕξ μονάδες. Δηλαδή, ὁμιλεῖ γιά τήν ἀνακεφαλαίωσι ὅλης τῆς ἀποστασίας του, ἡ ὁποία ἔγινε κατά τή διάρκεια ἕξι χιλιάδων ἐτῶν»(ΕΕ, 409).

• Σημειώνει ὁ Ἅγ. Ἰσαάκ ὁ Σύρος: «Προσπαθεῖς νά φιλονεικήσης ἐναντίον ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἤδη ἕξι χιλιάδες χρόνια πού πολεμοῦν τόν ἄνθρωπο»(ΙΣ, 126).

° Ἀκόμα: «Χριστέ, ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας τῆς φύσεώς μας ἐξῆλθες στήν ἔρημο καί νίκησες τόν ἄρχοντα τοῦ σκότους, τόν κατατρόπωσες μετά ἀπό πέντε χιλιάδες χρόνια»(ΑΣ, 155).

• Ὁ Ἅγ. Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος σημειώνει: «Ὁ Σατανᾶς, ὄντας κοντά σου ἀπό γενετῆς, δέν γνωρίζει τούς διαλογισμούς σου; Εἶναι ἤδη ἕξι χιλιάδων ἐτῶν»(ΒΕΠ 41, 275).

• Ὁ Ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης σημειώνει: «Ἐκεῖνο τόν ἀρχέκακο καί ἑλισσόμενο ὄφι, ὁ ὁποῖος εὐθύς ἐξ ἀρχῆς τῆς κοσμοποιΐας μπαίνοντας στόν Παράδεισο κινήθηκε κατά τοῦ προπάτορός μας Ἀδάμ, καί ἀφοῦ τόν δελέασε μέ τή γεῦσι τῆς παρακοῆς τόν ἔδιωξε ἀπό τήν ἀθάνατη ἀπόλαυσι, προσφέροντάς του τήν κακόμοιρη καί ταλαίπωρη ζωή, τήν ἐδῶ παραμονή»(ΘΜ, 370).

° Ἀκόμα: «Ἤ ξεχνᾶμε πόσους κατέστρεψε ἀπό καταβολῆς κόσμου;»(ΘΣ, 258).

• Ὁ Ἅγ. Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος σημειώνει: «Ἐπειδή ὁ διάβολος εἶναι πνεῦμα νοερό, καί ἔχει παρρησία στή φύσι τῶν ἀνθρώπων ἀπ᾽ τόν καιρό ὅπου παρέβη ὁ Ἀδάμ τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, καί ἦλθε σέ φθορά, καί κατά τοῦτο ἐνεργεῖ σ᾽ αὐτήν, γι᾽ αὐτό ἔγινε καί πολύ ἔμπειρος στό νά πολεμᾶ κάθε ἄνθρωπο. Ἐπειδή οἱ ἄνθρωποι πού πολεμοῦνται ἀπ᾽ αὐτόν, παρέρχονται συχνά κατά γενεά καί γενεά καί πεθαίνουν. Ἀλλά αὐτός μέ τό νά διαμένη ὁ ἴδιος ἕξι χιλιάδες χρόνια καί ἑξακόσια χρόνια καί περισσότερο, εἶναι πάντοτε ἐχθρός κρυφός τῶν ἀνθρώπων, καί μάχεται, καί πολεμᾶ μέ αὐτούς»(ΣΘ, 200).

• Ὁ ὅσ. Παΐσιος Βελιτσκόφσκι σημειώνει: «Τά πονηρά πνεύματα ὁρμοῦν ἐναντίον μας σάν ἄγρια λιοντάρια. Κι ἄν δέν εἴχαμε τόν Κύριο μαζί μας, θά μᾶς κατασπάραζαν. Χιλιάδες χρόνια ἀσκοῦν τήν τέχνη τῆς ἄγρας ἀνθρώπων κι ἔχουν ἀποκτήσει τεράστια πείρα»(ΟΠ, 102· βλ. καί: 109· ΠΒ, 141).

• Τονίζει ὁ Ἅγ. Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: «Ἑπτά χιλιάδας καί τριακοσίους χρόνους καί ἐπέκεινα ἔχει ὅπου ἐξέπεσεν ἀπό τούς οὐρανούς ὁ διάβολος, καί ἕως τῆς συντελείας τοῦ κόσμου ὁ Θεός ἠξεύρει πόσοι χρόνοι ἀκόμη ἔχουν διά νά περάσουν. Καί μ᾽ ὅλον τοῦτο, τό τόσον αὐτό μακρόν διάστημα ὁ διάβολος τό νομίζει πολλά ὀλίγον, διά νά κάμῃ τά διαβολικά του θελήματα καί νά χορτάσῃ τήν κακίαν του, πλανώντας καί κολάζοντας τούς ἀνθρώπους… Ὁ διάβολος νομίζει τάς ἑπτά χιλιάδας χρόνους διά ὀλίγον καιρόν, καί διά τοῦτο ἀγωνίζεται μέ θυμόν μεγάλον, νά πλανᾶ τούς ἀνθρώπους»(ΧΧ, 113).

° Ἀκόμα: «Καλῶς δέ ὀνόμασεν ὁ Μελωδός τήν εἰδωλολατρίαν δουλεία τῶν εἰδώλων· διότι εἰς τρεῖς χιλιάδας χρόνων εἶχε καταδουλωμένο τό ἀνθρώπινο γένος»(Ν3, 59).

• Γράφει κι ὁ Στάρετς Ἀμβρόσιος: «Μήν ἀφήνεσαι νά κάνης μεγάλες συζητήσεις μέ τόν ἀδελφό σου. Πρόσεξε, μήπως, θέλοντας νά ὠφελήσης ἐκεῖνον ψυχικά, βλάψης τόν ἑαυτό σου.
Νά τό ξέρης, στίς συζητήσεις αὐτές, ἀπό τό στόμα τοῦ ἀδελφοῦ σου θά ἀκοῦς “τά βαθέα τοῦ σατανᾶ”(Ἀπκ 2, 24)· δηλαδή τίς πιό ψυχώλεθρες ἀπόψεις, ἀντιρρήσεις καί ἀμφιβολίες, πού (γιά νά τίς ἐφεύρη!) ὁ σατανᾶς χρειάσθηκε ὀκτώ χιλιάδες χρόνια!
Τί λές; Εἴμασθε ἐμεῖς ἱκανοί νά τίς ἀντικρούσουμε; Καί μποροῦμε τάχα, ἔστω νά τίς ἀκούσουμε, χωρίς νά ζημιωθοῦμε;»(ΑΕ, 117).

* * *

Ὁ Ἅγ. Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ σημειώνει: «Γιά περισσότερα ἀπό πέντε χιλιάδες χρόνια ὁ διάβολος εἶχε κυριαρχήσει πάνω στούς ἀνθρώπους, κάνοντάς τους σκλάβους του καί ὅμοιούς του μέσῳ τῆς ἁμαρτίας. Καί τώρα ἀκούει τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ κι εἶναι ὑποταγμένος σέ ἀνθρώπους, πού ὥς τώρα ἦταν ὑποταγμένοι σ᾽ αὐτόν, εἶναι δέσμιος στά χέρια ἐκείνων, τούς ὁποίους κρατοῦσε δέσμιους, ποδοπατεῖται ἀπό ἐκείνους τούς ὁποίους ὁ ἴδιος ποδοπατοῦσε ὥς τώρα»(ΜΙ, 107).

• Ὁ Προκόπιος Πελοποννήσιος σημειώνει: «Ἀνάμεσα σέ 5.000 χρόνους, καί ἐπέκεινα, ἐξουσίαζε αὐτός τόν κόσμο, χωρίς νά συναντᾶ καμμιά ἐναντιότητα»(Π2, 204).

• Ὁ Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης γράφει: «“Ποῦ σου θάνατε τό κέντρον, ποῦ σου Ἅδη τό νῖκος;᾽”(Α´ Κορ 15, 55). Πόσο ἔνδοξος νικητής! Πόσο σκληρό καί πονηρότατο ἐχθρό ἐνίκησε! Ἐχθρό ὁ ὁποῖος ὑπερηφανευόταν ἐπί χιλιάδες ἔτη γιά τίς νίκες του»(Ι, 21· βλ. καί: ΜΠ, 159).

° Ἀκόμα: «Ὁ καταστροφεύς τῶν ἀνθρώπων καί τώρα, ὅπως καί κατά τήν ἀρχή τῆς δημιουργίας, προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά καταστρέψη τούς ἀνθρώπους»(Ι, 118).

° Τέλος: «Εἶναι σάν νά μᾶς λέη ἡ Ἐκκλησία: “Ἐξορίσθηκες ἀπ’ τόν παράδεισο γιά τήν ἁμαρτία τοῦ Ἀδάμ κι ἔχασες τή μακαριότητα γιά τήν ὁποία πλάσθηκες. Ὁ παράδεισος κλείσθηκε καί σφραγίσθηκε γιά σένα ἐδῶ καί χιλιάδες χρόνια, τώρα ὅμως, σοῦ τόν ἀνοίγει πάλι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Πίεσε τόν ἑαυτό σου, λοιπόν, νά ξαναμπῆ, γιατί ‘ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται, καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν’(Μθ 11, 12)”»(ΙΜ, 21).

• Διαβάζουμε: «Ὁ δέ ἄδης κάτω μέ φόβο καί τρόμο στέναζε καί θρηνοῦσε τόν ἀφανισμό του, διότι ἐπρόκειτο σέ λίγο νά χάση τίς ψυχές, τίς ὁποῖες εἶχε κρατημένες πέντε χιλιάδες καί πεντακοσίους χρόνους»(ΔΘ, 117).

• Ὁ π. Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης γράφει: «Ἀπό τήν ὑπερηφάνεια οἱ δαίμονες ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τό Θεό πρίν ἀπό χιλιάδες χρόνια καί συνεχίζουν νά ἀπομακρύνωνται μέ τήν ὑπερηφάνεια καί νά μένουν ἀμετανόητοι»(ΓΠ, 65· βλ. καί: ΔΒ, 104· ΠΕ, 84, 144· ΜΜ, 79).

• Σημειώνει ὁ Γέρ. Ἰωσήφ ὁ Βατοπαιδινός: «Ὁ διάβολος ἐξαιτεῖται “Ἰωβιαίως” νά πολεμᾶ τούς ἀγωνιστές. Ἐπειδή ἐπί πλέον τυγχάνει ἐμπειροπόλεμος, ὡς χιλιάδων ἐτῶν πολεμιστής καί πολλούς ἕως τώρα ἔχει ρίξει στήν ἀπώλεια καί ἔχει μεγάλη πεῖρα καί ἰσχύ ἐναντίον μας, γι’ αὐτό δέν ὑποχωρεῖ γρήγορα οὔτε παραδίνει εὔκολα τά νικητήρια, ἀλλά μέχρι καί μέσα στά ὀστᾶ μπαίνει καταδαμάζοντας τόν ταλαίπωρο ἄνθρωπο!»(ΙΒ, 287).

Νά τονίσουμε, τέλος, ὅτι τό ἐπιχείρημα τῶν Πατέρων θά ἦταν ἰσχυρότερο ἄν ἡ ἐμπειρία τῶν δαιμονίων στό κακό ἦταν ἑκατομμυρίων ἐτῶν.

Ἄς ποῦμε καί τό ἑξῆς: Ἀναφέραμε παραπάνω γιά τό τί εἶπε ὁ διάβολος στόν Ἅγ. Γεώργιο, πιεζόμενος ἀπ᾽ αὐτόν. Ἀντιθέτως, μόνος του ὁ διάβολος, προπαγανδίζει τά ἑκατομμύρια χρόνια τῆς Ἐξελίξεως: «Ἡ Τ. Ζ. Νάιτ, πρώην guru τῆς Shirley Μac Laine καί τῆς Linda Evans, ἔχει μιά ὀντότητα πού ὀνομάζεται Ράμθα. Ὁ Ράμθα μιλᾶ ἀπό μέσα της, καί λέει ὅτι εἶναι ἕνα ὄν ἡλικίας πέντε ἑκατομμυρίων ἐτῶν, πού διδάσκει μέσα ἀπ᾽ τήν κυρία Νάιτ»(AG, 24). Ἄς ἀνοίξουν τά μάτια τους οἱ ἐξ ἡμῶν φιλοεξελικτικοί νά δοῦν ποιόν ἀκολουθοῦν.

*Οι υποσημειώσεις (βιβλιογραφία) βρίσκονται στο βιβλίο

Από τό βιβλίο:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Φυσικού & Θεολόγου
ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ
Μωσῆς ἤ μωσαϊκό (Bruce Bickel & Stan Jantz).
Περί Ἐξελίξεως 1
ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (τηλ. 6978461846)
Σταμάτα 2014

<>



Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) για τους Χριστιανούς οπαδούς της Εξελικτικής Θεωρίας

Τι ανοησίες λένε τώρα στα σχολεία με την θεωρία του Δαρβίνου κ.λπ.! Ενώ οι ίδιοι αυτές τις ανοησίες δεν τις πιστεύουν, τις λένε όμως, για να μολύνουν τα παιδιά, να τα απομακρύνουν από την Εκκλησία.

Μου είπε κάποιος: «Αν πούμε ότι το χώμα είχε διάφορα συστατικά, διάφορους οργανισμούς, και ο Θεός πήρε από αυτά και έκανε τον άνθρωπο…»* «Δηλαδή, λέω, αν δεν υπήρχαν αυτά, δεν μπορούσε ο Θεός να κάνη τον άνθρωπο; Δύσκολο πράγμα!»

«Αν πούμε, μου λέει, ότι πήρε πρώτα από τον πίθηκο και τον τελειοποίησε;» «Καλά, του λέω, δεν μπορούσε ο Θεός να κάνη το τέλειο δημιούργημα, τον άνθρωπο, που διέθεσε γιʼ αυτόν ολόκληρη ημέρα; Έπρεπε να βρη ανταλλακτικά; Διάβασε να δης τι λέει η Προφητεία του Ιώβ1, στο Ανάγνωσμα της Μεγάλης Πέμπτης. Τώρα αυτά για τον πίθηκο ούτε η επιστήμη τα παραδέχεται. Πόσα χρόνια έχει που οι άνθρωποι ανέβηκαν στο φεγγάρι; Οι πίθηκοι τόσα χρόνια δεν εξελίχθηκαν να κάνουν αν όχι ένα ποδήλατο τουλάχιστον ένα πατίνι. Είδες κανέναν πίθηκο με πατίνι; Άλλο, αν πάρης έναν πίθηκο και του μάθης να κάνη πατίνι!…» «Αν πούμε, λέει, εκείνο, αν πούμε εκείνο…;»«Μη λες τίποτε, του λέω, για νάσαι πιο σίγουρος».

Αυτή την θεωρία δίδασκε και ένας καθηγητής του Πανεπιστημίου. Του είπα μια φορά: «Σιγά-σιγά, με την περιποίηση, η φασολιά θα γίνη καλύτερη φασολιά, η μελιτζανιά καλύτερη μελιτζανιά. Ο πίθηκος, άμα τον ταΐσης, άμα τον περιποιηθής, θα γίνη καλύτερος πίθηκος· δεν μπορεί να γίνη άνθρωπος. Αν ένας μαύρος είναι σε ψυχρό κλίμα και δεν βγαίνη στον ήλιο, λιγάκι θα διορθωθή το δέρμα του· δεν θα πάψη όμως να είναι μαύρος». Και ύστερα, αν σκεφθής ότι από άνθρωπο, την Παναγία μας, γεννήθηκε ο Χριστός! Δηλαδή απόγονος του Χριστού ήταν ο πίθηκος; Τι βλασφημία! Και δεν το καταλαβαίνουν ότι βλασφημούν. Ρίχνουν μια πέτρα και δεν κοιτούν πόσα κεφάλια θα σπάση.Σου λέει: «Εγώ την έρριξα πιο μακριά από τον άλλον». Αυτό κάνουν σήμερα· θαυμάζουν ποιος θα πετάξη πιο μακριά την πέτρα. Πόσα κεφάλια θα σπάση από αυτούς που περνάνε εκεί κάτω, δεν τον σκέφτονται.

-Γέροντα, μερικοί νομίζουν ότι με αυτές τις θεωρίες θα κάνουν τους Μαρξιστές να πλησιάσουν στην Εκκλησία.*

-Στην αρχή, μπορεί να πλησιάσουν οι Μαρξιστές, αλλά μετά θα έρθουν σαν κόμμα. Θα λένε: «Τώρα να εκκλησιάζεσθε, τώρα όχι. Τώρα να κάνετε αυτό, τώρα εκείνο». Θα κανοναρχούν δηλαδή· και στο τέλος θα πουν: «»Ποιος σας είπε ότι υπάρχει Θεός; Δεν υπάρχει Θεός. Σας γελούν οι παπάδες». Και έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουν, τους χρησιμοποιούν οι Μαρξιστές, για να πετύχουν τον σκοπό τους. Όσοι Μαρξιστές έχουν καλή διάθεση, έρχονται, μετανοούν, εξομολογούνται. Όσοι δεν έχουν καλή διάθεση, δεν πρόκειται να αλλάξουν.

Σημειώσεις:

[1] Ιώβ 38, 14: «Η συ λαβών γην πηλόν έπλασας ζώον και λαλητόν αυτόν έθου επί γης;».

* Ας προσέξουμε πως ο γέροντας δεν κάνει διαχωρισμό μεταξύ άθεων και χριστιανών εξελικτικών. Είναι φανερό πως τα λόγια του γέροντα απευθύνονται σε …Xριστιανούς οπαδούς της εξελικτικής θεωρίας.


Από το Βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι, τ. Α’


<>

Α´ Τιμοθέου 3, 4 – Αγιογραφικά χωρία που δείχνουν ότι οι έξι ημέρες της Δημιουργίας είναι έξι κανονικά 24ωρα και όχι (δις)εκατομμύρια έτη

Αγιογραφικά χωρία που δείχνουν ότι οι έξι ημέρες της Δημιουργίας είναι έξι κανονικά 24ωρα και όχι (δις)εκατομμύρια έτη:

Α´ ΤΙΜΟΘΕΟΥ 4, 3

“βρωμάτων ἅ ὁ Θεός ἔκτισεν εἰς μετάληψιν”(Α´ Τιμοθ. 4, 3).

Το Α´ Τιμοθέου 4, 3 λέει ότι ο Θεός έκτισε φαγώσιμα ΓΙΑ ΝΑ τα τρώνε οι άνθρωποι. Αν οι έξι ημέρες της Δημιουργίας ήταν εκατομμύρια χρόνια δεν θα υπήρχαν άνθρωποι για να τα φάνε.

Άλλη μία απόδειξη ότι οι έξι ημέρες της Δημιουργίας ήταν κανονικά 24ωρα.

Άρα η ηλικία του Σύμπαντος και της Γης ως τον Αδάμ είναι έξι κανονικά 24ωρα. Και από τον Αδάμ ως σήμερα το πολύ 10.000 έτη.


ORTHODOX WEB

<>

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) αντιμετωπίζει τον πειρασμό του αθεϊσμού και την Θεωρία της Εξέλιξης

Ἀναφέρει ὁ Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

«Ὅταν ἤμουν μικρός, στήν Κόνιτσα, διάβαζα πολλούς βίους Ἁγίων καί ἔδινα καί στά ἄλλα παιδιά νά διαβάσουν ἤ τά μάζευα καί διαβάζαμε μαζί. Θαύμαζα τήν μεγάλη ἄσκησι καί τίς νηστεῖες τίς ὁποῖες ἔκαναν οἱ Ἅγιοι καί προσπαθοῦσα νά κάνω καί ἐγώ ὅ,τι ἔκαναν ἐκεῖνοι. Ἀπό τή νηστεία ὁ λαιμός μου εἶχε γίνει σάν τό κοτσάνι ἀπό τό κεράσι. Τά παιδιά μέ πείραζαν. “Θά πέση τό κεφάλι σου!”, μοῦ ἔλεγαν. Τί τραβοῦσα! Τέλος πάντων. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁ μεγάλος μου ἀδελφός ἐπειδή ἀρρώσταινα ἀπό τίς νηστεῖες καί φοβόταν μήπως δέν τελειώσω τό σχολεῖο, μοῦ ἔπαιρνε τά Συναξάρια τῶν Ἁγίων τά ὁποῖα διάβαζα. Μετά τά ἔκρυβα στό δάσος, στό ἐξωκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας, καί πήγαινα ἐκεῖ κρυφά καί διάβαζα. Μιά μέρα κάποιος γείτονας ὀνόματι Κώστας, εἶπε, στόν ἀδελφό μου:

—Θά τόν κάνω ἐγώ νά ἀλλάξη μυαλό, νά πετάξη αὐτά τά βιβλία πού διαβάζει καί νά ἀφήση καί τίς νηστεῖες καί τίς προσευχές.

Μέ βρῆκε λοιπόν —ἤμουν περίπου δεκαπέντε χρονῶν τότε— καί ἄρχισε νά μοῦ λέη τή Θεωρία του Δαρβίνου. Ἔλεγε-ἔλεγε, ὥσπου μέ ζάλισε. Ἔτσι ὅπως ἤμουν ζαλισμένος πῆγα κατ᾽ εὐθεῖαν στό δάσος, στό ἐξωκκλήσι τῆς Ἁγίας Βαρβάρας. Μπῆκα μέσα καί ἄρχισα νά παρακαλῶ τό Χριστό. “Χριστέ μου, ἄν ὑπάρχης, νά μοῦ παρουσιασθῆς”, ἔλεγα καί ἔκανα συνέχεια γιά πολλή ὥρα μετάνοιες. Ἦταν καλοκαίρι. Ὁ ἱδρώτας ἔτρεχε, εἶχα γίνει μούσκεμα· εἶχα ἀποκάμει τελείως. Ἀλλά οὔτε εἶδα οὔτε ἄκουσα τίποτε. Οὔτε ὁ Θεός νά μέ οἰκονομήση λίγο, ἔστω μέ ἕνα μικρό σημεῖο, κάποιο κρότο, κάποια σκιά· παιδί ἤμουν στό κάτω-κάτω. Καί ἄν τό ἔβλεπε κανείς ἀνθρωπίνως ἤ μέ τή λογική, θά ἔλεγε: “Κρίμα, Θεέ μου, τό ταλαίπωρο! Ἀπό ἕντεκα χρονῶν ἀνέβαινε στά βράχια, ἔκανε τέτοια ἄσκησι, καί τώρα περνάει μιά κρίσι. Τό ζάλισε ὁ ἄλλος μέ κάτι ἀνόητες θεωρίες. Μέσα στό σπίτι ἔχει δυσκολίες ἀπό τόν ἀδελφό του. Ἔφυγε στό δάσος, γιά νά Σοῦ ζητήση βοήθεια…”. Ὅμως τίποτε-τίποτε-τίποτε! Ἀποκαμωμένος ἀπό τίς πολλές μετάνοιες κάθησα λίγο κάτω. Τότε σκέφθηκα: “Καλά”, ὅταν ρώτησα τόν Κώστα “τί γνώμη ἔχει ἐκεῖνος γιά τό Χριστό” τί μοῦ εἶπε;

—Ἦταν ὁ πιό καλός, ὁ πιό δίκαιος ἄνθρωπος, μοῦ εἶχε πεῖ, καί, ἐπειδή κήρυττε δικαιοσύνη, θίχθηκαν τά συμφέροντα τῶν Φαρισαίων, καί Τόν σταύρωσαν ἀπό φθόνο.

Τότε εἶπα: “Ἀφοῦ ὁ Χριστός ἦταν τόσο καλός ἄνθρωπος, τόσο δίκαιος, καί δέν εἶχε παρουσιασθῆ ποτέ ἄλλος ὅμοιός Του καί οἱ ἄλλοι ἀπό φθόνο καί κακία Τόν θανάτωσαν, ἀξίζει γι᾽ αὐτόν τόν ἄνθρωπο νά κάνω περισσότερα ἀπό ὅσα ἔκανα, ἀκόμη καί νά πεθάνω”. Μόλις τό ἀντιμετώπισα ἔτσι, παρουσιάσθηκε ὁ Χριστός μέσα σέ πολύ φῶς —ἔλαμψε τό ἐκκλησάκι— καί μοῦ εἶπε: “Ἐγώ εἶμαι ἡ Ἀνάστασι καί ἡ ζωή· ἐκείνος πού πιστεύει σέ ἐμένα, καί ἄν πεθάνη, θά ζήση”(Ἰωάννου 11, 25-26). Τά λόγια αὐτά διάβαζα καί στό ἀνοικτό Εὐαγγέλιο, τό ὁποῖο κρατοῦσε στό ἕνα χέρι. Μοῦ ἔκανε τέτοια ἀλλοίωσι ἐσωτερική πού ἔλεγα συνέχεια: “Ἕλα τώρα ἐδῶ, Κώστα, νά τά ποῦμε, ἄν ὑπάρχη ἤ δέν ὑπάρχη Θεός”. Βλέπεις, ὁ Χριστός, γιά νά παρουσιασθῆ, περίμενε τή δική μου φιλότιμη ἀντιμετώπισι. Καί ἄν ἀπό ἕνα παιδί ζητᾶ τήν φιλότιμη ἀντιμετώπισι, πόσο μᾶλλον ἀπό ἕνα μεγάλο».

Πηγή:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ

Θεός Ἐφανερώθη – Ἀπό τόν Ἀθεϊσμό στό Χριστό

ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846)

Ἀθήνα 2011


TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>

Ο Χριστός όταν λέει “Και άλλα πρόβατα έχω…”(Ιω 10, 16) εννοεί τους εξωγήινους;

Απαντάει ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος της Αθήνας (+1989)


—Ὁ Χριστός ὅταν λέη «Καί ἄλλα πρόβατα ἔχω…»(Ἰω 10, 16) ἐννοεῖ τούς ἐξωγήινους;

Γέροντας Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος τῆς Ἀθήνας (+1989):

—Αὐτό μέχρι σήμερα τό ἐξηγοῦμε ὅτι ἐννοεῖ τούς ἐθνικούς, τούς ἐκτός τῆς αὐλῆς τοῦ Ἰσραήλ. Ἄν βρεθοῦν ἐξωγήινοι σέ ἄλλους πλανῆτες, θά ποῦμε ὅτι ὁ Κύριος προφητικῶς τό εἶπε καί γιά κείνους.

Ἀπό το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΟ ΛΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, Ἐπιμελείᾳ Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἐκδόσεις Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2017

<>

Τι λέει η Βίβλος για την ύπαρξη εξωγήινων;

Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος της Αθήνας (+1989)

Ο Χριστός λέει στο Ιωάννη 10, 16: “Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης”. Εχω και άλλα πρόβατα, τα οποία δεν είναι από αυτήν την μάνδραν.

Αυτό μέχρι σήμερα το εξηγούμε ότι εννοεί τους εθνικούς, τους εκτός της αυλής του Ισραήλ. Αν βρεθούν εξωγήινοι σε άλλους πλανήτες, θα πούμε ότι ο Κύριος προφητικώς το είπε και για εκείνους.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, Τρέφοντας το Λαό του Θεού, Εκδόσεις Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846), Σταμάτα 2017)

<>

Ερώτηση: Αφού ο κατακλυσμός του Νώε ήταν παγκόσμιος, πώς πήγαν οι άνθρωποι στην Αμερική και πώς πώς βρέθηκαν τα καγκουρό μόνο στην Αυστραλία;

Απάντηση:

Η απάντηση είναι απλή. Με τα πόδια. Αν δούμε τον παγκόσμιο χάρτη της Γης εύκολα καταλαβαίνουμε ότι κάποτε οι ήπειροι της Γης ήταν ενωμένες και σιγά σιγά απομακρύνθηκαν. Επίσης τα καγκουρό στην κιβωτό ήταν μόνο δύο, ένα αρσενικό κι ένα θυληκό. Αυτά τα δύο καγκουρό πήγαν στην περιοχή της Αυστραλίας και γέννησαν κι άλλα καγκουρό. Η Αυστραλία είναι σχεδόν όσο η Ευρώπη σε μέγεθος.


ORTHODOX WEB

<>

Ερώτηση: Γίνεται κάποιος να μην δέχεται την Θεωρία της Εξέλιξης αλλά να δέχεται τις διδασκαλίες περί των μεγάλων χρονικών διαστήματων, των εκατομμυρίων ετών ηλίκιας της γής και ότι οι δεινοσαυροι προϋπήρχαν των ανθρώπων;

Απάντηση:

Αφού δεν ισχύει η θεωρία της εξέλιξης δεν ισχύουν ούτε οι διδασκαλίες της περί των μεγάλων χρονικών διαστήματων, των εκατομμυρίων ετών ηλίκιας της γής και ότι οι δεινοσαυροι προϋπήρχαν των ανθρώπων.

Γιατί αυτές οι διδασκαλίες είναι διδασκαλίες της θεωρίας της εξέλιξης. Από την θεωρία της εξέλιξης προήλθαν αυτές οι διδασκαλίες. Αφού δεν ισχύει η θεωρία της εξέλιξης δεν ισχύουν ούτε αυτά.

Οσοι Χριστιανοί πιστεύουν σε αυτές τις λανθασμένες διδασκαλίες πιστεύουν και στην θεωρία της εξέλιξης και επίσης πιστεύουν ότι ο Αδάμ και η Εύα είναι συμβολικοί και δεν υπήρχαν. Και τους απαντάμε ότι αυτό είναι πλάνη. Αν δεν υπήρχε ο Αδάμ και η Εύα όπως λένε τότε δεν υπάρχει και προπατορικό αμάρτημα. Κι αν δεν υπάρχει προπατορικό αμάρτητα τότε δεν είχε λόγο ο Χριστός να έρθει στη Γη. Εκεί οδηγούν αυτές οι πλανεμένες διδασκαλίες.

Επίσης αν δεν υπήρξε ο Αδαμ τότε δεν υπάρχει και ο νέος Αδάμ δηλ. ο Χριστός. Τότε το Α´ Κορινθίους 15, 45 που λέει τα εξής: “ούτω και γέγραπται· εγένετο ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ εις ψυχήν ζώσαν· ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν” λέει ψέμματα. Γινεται να λέει η Καινή Διαθήκη ψέμματα; Φυσικά όχι.

Γι᾽ αυτό είπα πριν ότι όποιος δέχεται την θεωρία της εξέλιξης και τις διδασκαλίες της περί μεγάλων χρονικών διαστημάτων είναι σαν να πετάει την Βίβλο στα σκουπίδια. Γι᾽ αυτό και το ένα από τα αντιεξελικτικά βιβλία του π. Ιωάννη Κωστώφ έχει τίτλο, ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ:

Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ
ΓΙΑΤΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΠΕΤΩ ΤΗ ΒΙΒΛΟ
Μωσής ή μωσαϊκό (Bruce Bickel & Stan Jantz).
Περί Εξελίξεως 1
ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Σταμάτα 2014

τηλ. επικοινωνίας: 6978461846

<>

Βίβλος και εξωγήινοι

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Αν  υπάρχουν εξωγήινοι, δεν δημιουργούν κανένα απολύτως πρόβλημα στη Βίβλο. Λένε πολλοί: “Α! Θα καταρριφθεί ή Βίβλος! Κι όμως, καθόλου δεν καταρρίπτεται! Για τον απλούστατο λόγο ότι επειδή άπευθύνεται στον άνθρωπο πού κατοικεί στη γη είναι κατ’ άνάγκην άνθρωπογεωκεντρική. Και ακριβώς επειδή δεν άφορα τη σωτηρία του ανθρώπου ή ύπαρξη των εξωγήινων, δεν αναφέρει ή Βίβλος τίποτε για την ύπαρξη τους, κατά τον ίδιο λόγο για τον όποιο δεν αναφέρει τίποτε καί για πλήθος άλλων επιστημονικών θεμάτων, π.χ. για τις μαύρες τρύπες.

Άλλα και δεν υπάρχει ούτε ένα χωρίο στην Αγ. Γραφή πού να αποκλείει την ύπαρξη εξωγήινων. Αν υποτεθεί, τώρα, ότι αποδειχθεί ή ϋπαρξη εξωγήινων λογικών όντων, τότε, όπως επισημαίνει ο π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, θα τα εντάξουμε στο χωρίο 8, 38-39 της προς Ρωμαίους Επιστολής του Αποστόλου Παύλου πού λέει ότι τίποτε δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού, ούτε μέλλοντα ούτε τωρινά ούτε ύψωμα ούτε βάθος ούτε άγγελοι κ.λπ., ούτε οποιαδήποτε τυχόν άλλη δημιουργία («κτίσις τις ετέρα»).

Λοιπόν, αν αποδειχθεί ή ύπαρξη εξωγήινων, τότε θα τους εντάξουμε σ’ αυτό το χωρίο καί θα ποϋμε ότι αυτό δεν είναι πλέον ένα σχήμα υπερβολής, αλλά μια πιστοποίηση καί της Αγίας Γραφής για την ύπαρξη τους.

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, Πίστι και Λογική, Εκδόσεις Μανώλη Μελινού, Αθήνα 2002 (τηλ. 2108220542, 6978461846)

<>

Δόγμα και Επιστήμη

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ, Φυσικός

Σημειώνει καί ὁ Ν. Κατσάνος, Καθηγητής Φυσικοχημείας τοῦ Παν/μίου Πατρῶν:

«Ἡ φυσική Ἐπιστήμη στηρίζεται μέν στήν αὐστηρή ἀνθρώπινη λογική, ἀλλά ὄχι πάντοτε στήν κοινή λογική, μέ τήν ὁποία καί τά δικά της συμπεράσματα πολλές φορές ἔρχονται σέ ἀντίθεσι. Νά ἕνα παράδειγμα. Παίρνω ἕνα μολύβι. Τό ζυγίζω και βρίσκω ὅτι ἡ μᾶζα του εἶναι ἔστω 10 γραμμάρια, μετρῶ δέ καί τό μῆκος του μέ ἕνα ὑποδεκάμετρο και τό βρίσκω ἔστω 15 ἑκ.. Ἄν στό ἴδιο αὐτό μολύβι κάνη ἀνάλογες μετρήσεις ἕνας ἄλλος παρατηρητής, ὁ ὁποῖος δέν μένει ἀκίνητος ὡς πρός τό μολύβι, ἀλλά περπατάει μέ σταθερό βῆμα παράλληλα πρός αὐτό ἤ περνάει μέ ἕνα ποδήλατο μέ σταθερή ταχύτητα, θά βρῆ τήν ἴδια μᾶζα καί τό ἴδιο μῆκος γιά τό μολύβι; Ἡ κοινή λογική λέει ναί. Γιατί; Μά εἶναι αὐτονόητο! Καί, ὅμως, ἡ Ἐπιστήμη τῆς φυσικῆς λέει ὄχι. Ὁ κινούμενος παρατηρητής θά βρῆ μεγαλύτερη μᾶζα καί μικρότερο μῆκος. Καί ποιό ἀπό τά δύο εἶναι τό σωστό; Καί τά δύο εἶναι σωστά. Ἐδῶ πρέπει νά βιασθῶ νά ἐξηγήσω, πρίν μέ πάρετε γιά τρελλό. Ἡ μᾶζα καί τό μῆκος κάθε σώματος εἶναι δύο ἰδιότητες, πού τό μέγεθος τους ἐξαρτᾶται ἀπό τό ἄν ὁ παρατηρητής, πού τά μετράει, εἶναι ἀκίνητος ὡς πρός τό σῶμα ἤ κινῆται ὡς πρός αὐτό. Καί μάλιστα, μέ ὅσο μεγαλύτερη ταχύτητα κινεῖται ὁ παρατηρητής, τόσο μεγαλύτερη μᾶζα καί τόσο μικρότερο μῆκος βρίσκει. Καί αὐτό συμβαίνει μέχρι πότε; Μέχρις ὅτου ἡ ταχύτητα τοῦ παρατηρητῆ πλησιάσει τήν ταχύτητα τοῦ φωτός, 300.000 χλμ. τό δευτερόλεπτο. Ἄν τρέχη π.χ. μέ τά 9/10 τῆς ταχύτητος αὐτῆς, ἡ μάζα τοῦ σώματος γίνεται περίπου διπλάσια καί τό μῆκος του περίπου τό μισό. Κί ἄν ὁ παρατηρητής τρέχη μέ τήν ταχύτητα τοῦ φωτός; Ἄ, ὄχι. Αὐτή τήν ταχύτητα δέν μπορεῖ ποτέ νά τή φθάση. Κι ἄν τήν πλησιάση πάρα πολύ; Τότε ἡ μᾶζα τοῦ μολυβιοῦ τήν ὁποία θά μετράη, θά πλησιάζη τό ἄπειρο καί τό μῆκος τοῦ μολυβιοῦ θά πλησιάζη τό μηδέν. Δηλαδή, θά ἔχουμε ἕνα μολύβι ἄπειρης μάζας καί ἀόρατο, ἀφοῦ δέν θά ἔχη καθόλου μῆκος. Ἐρωτῶ· Εἶναι τά συμπεράσματα τῆς φυσικῆς αὐτονόητα; Ὄχι, βέβαια. Τά ἀπορρίπτει ἡ κοινή λογική, ἐπειδή δέν συμβιβάζονται μαζί της; Καί πάλι ὄχι. Γιατί, λοιπόν, δέν ἀπορρίπτει τήν ἰδέα ἑνός ἀόρατου μολυβιοῦ μέ ἄπειρη μᾶζα καί ἀπορρίπτει τήν ἰδέα ἑνός ἀόρατου καί ἄπειρου Θεοῦ;

Θά μοῦ πῆτε: παρατηροῦνται ποτέ τέτοια φαινόμενα; Στήν καθημερινή ζωή ὄχι, ἀλλά αὐτό γιατί ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός εἶναι πολύ μεγάλη. Παρατηροῦνται, ὅμως, στά σωματίδια, τά ὁποῖα ἐκπέμπουν τά ραδιενεργά ὑλικά. Ἄν ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός ἦταν μικρότερη, π.χ. 100 χιλιόμετρα τήν ὥρα, θά βλέπαμε τέτοια φαινόμενα κάθε μέρα.

Θά μποροῦσε κανείς νά βρῆ πολλά τέτοια παραδείγματα ἀπό τή φυσική, πού ἔρχονται σέ ἀντίθεσι μέ τήν κοινή λογική, ὅπως ἡ διαστολή τοῦ χρόνου, ὁ ὁποῖος κυλάει τόσο ἀργά, ὅταν ὁ παρατηρητής πλησιάζη τήν ταχύτητα τοῦ φωτός, ὥστε τά φαινόμενα διαρκοῦν αἰωνίως. Εἶναι αὐτό αὐτονόητο καί σύμφωνο μέ τήν κοινή λογική; Ὄχι, βέβαια. Καί, ὅμως, δέν ἀπορρίπτεται μέ τήν κοινή λογική ἕνας αἰώνιος Θεός;»(περ. Ακ, Ἀπ ᾽93, 109).

° Σέ σύντομη ὁμιλία του, ἐπίσης, πού ἔγινε στή Χριστ. Ἑστία Πατρῶν τήν 23/11/85 ἀνέφερε: «Οἱ ἀρνητές τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ χρησιμοποιοῦν πολλές φορές ἐπιχειρήματα, πού θεωροῦνται αὐτονόητα, γιατί στηρίζονται στήν ἁπλῆ κοινή λογική. Ἀκοῦστε μερικά παραδείγματα. Ὁ Θεός, πού εἶναι τό ὑπέρτατο Ὄν, εἶναι δυνατόν νά εἶναι ἄπειρος καί συγχρόνως ἀόρατος; Εἶναι δυνατόν νά εἶναι αἰώνιος, δηλαδή νά μήν ὑπόκηται στό φυσικό μέγεθος, πού λέγεται χρόνος; Εἶναι δυνατόν νά εἶναι πανταχοῦ παρών, νά βρίσκεται δηλαδή συγχρόνως παντοῦ; Ὅπως βλέπετε, στά παραδείγματα αὐτά δέν ἀμφισβητοῦνται ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ φιλοσοφικοῦ περιεχομένου, ὅπως ἡ ἁγιότητα, ἡ ἀλήθεια, ἡ ἀγάπη, οὔτε νομικοῦ χαρακτῆρα, ὅπως ἡ Θεία δικαιοσύνη, γιατί αὐτές εἶναι λίγο πολύ ἰδιότητες ἀποδεκτές ἀπό τήν κοινή λογική. Ἀπορρίπτονται ἰδιότητες τρόπον τινά “φυσικοῦ” περιεχομένου, ὅπως ἄπειρος, ἀόρατος, αἰώνιος, πανταχοῦ παρών [Ἐδῶ ἀναφέρει τό παραπάνω παράδειγμα μέ τό μολύβι. Καί συνεχίζει:].

Αὐτό ἦταν ἕνα παράδειγμα ἀπ᾽ τή Φυσική, πού ἔρχεται σέ ἀντίθεσι μέ τήν κοινή λογική. Ἀκοῦστε ἕνα δεύτερο, ἀκόμη πιό παράξενο, πάλι ἀπ᾽ τή Φυσική. Ἕνας ἄνθρωπος συγχρονίζει τό ρολόι του μέ τό ρολόι μιᾶς ἐκκλησίας καί μετά ἀνεβαίνει σέ ἕνα γρήγορο αὐτοκίνητο καί περνάει μέ μεγάλη ταχύτητα μπροστά ἀπό τήν ἐκκλησία, κυττάζοντας τήν ὥρα στά δύο ρολόγια: στό δικό του καί σ᾽ ἐκεῖνο τῆς ἐκκλησίας. Θά δῆ τήν ἴδια ὥρα στά δύο ρολόγια; Ἡ κοινή λογική λέει πάλι ναί. Γιατί; Μά εἶναι αὐτονόητο! Ἡ Φυσική ὅμως λέει πάλι ΟΧΙ, δέν θά δῆ τήν ἴδια ὥρα στά δύο ρολόγια. Θά δῆ τό ρολόι τῆς ἐκκλησίας νά πηγαίνη πίσω ἐν σχέσει μέ τό δικό του. Αὐτό λέγεται στή Φυσική διαστολή τοῦ χρόνου. Μέ ἄλλες λέξεις, ὁ χρόνος κυλάει μέ βραδύτερο ρυθμό στήν ἐκκλησία, ἀπ᾽ ὅτι πάνω στό αὐτοκίνητο, ὅπως τό κρίνει ὁ ὁδηγός τοῦ αὐτοκινήτου. Τό ἴδιο φαινόμενο διαρκεῖ περισσότερο χρόνο στήν ἐκκλησία ἀπ᾽ ὅτι πάνω στό αὐτοκίνητο. Καί μάλιστα, μέ ὅσο μεγαλύτερη ταχύτητα τρέχει τό αὐτοκίνητο, τόσο πιό πολύ διαρκοῦν τά φαινόμενα στό ἔδαφος, ἔξω ἀπ᾽ τό αὐτοκίνητο. Μέχρι πότε; Μέχρις ὅτου πλησιάσουμε τήν ταχύτητα τοῦ φωτός. Ἐκεῖ ὁ χρόνος γίνεται ἄπειρος, δηλαδή ὁ χρόνος κυλάει τόσο ἀργά, ὥστε τά φαινόμενα διαρκοῦν αἰωνίως. Εἶναι αὐτό αὐτονόητο καί σύμφωνο μέ τήν κοινή λογική; ΟΧΙ βέβαια. Καί ὅμως δέν ἀπορρίπτεται μέ βάσι τήν κοινή λογική.

Γιατί λοιπόν νά ἀπορρίπτεται μέ τήν κοινή λογική ἕνας αἰώνιος Θεός;

Καί τά δύο παραδείγματα, τά ὁποῖα σᾶς περιέγραψα, εἶναι παρμένα ἀπό τή θεωρία τῆς σχετικότητος τοῦ Εinstein. Ἡ θεωρία αὐτή ἔχει σήμερα ἐπαληθευθῆ μέ πολλούς τρόπους, τόσο ἄμεσους ὅσο καί ἔμμεσους. Οἱ πυρηνικές βόμβες π.χ. στή θεωρία αὐτή στηρίζονται.

Παρακολουθεῖστε τώρα ἕνα τελευταῖο παράδειγμα, ἀπό μιά ἄλλη περιοχή τῆς Φυσικῆς, τήν Κβαντική θεωρία. Ὑποθέστε ὅτι ἐδῶ στόν ἀέρα ὑπάρχει ἕνα σωματίδιο μέ πολύ μικρή μᾶζα, π.χ. ἕνα ἠλεκτρόνιο, τοῦ ὁποίου γνωρίζουμε ἀκριβῶς τήν ταχύτητα μέ τήν ὁποία κινεῖται. Γνωρίζουμε σέ κάθε χρονική στιγμή ποῦ βρίσκεται τό ἠλεκτρόνιο; Ὄχι. Μποροῦμε νά τό βροῦμε μέ ὑπολογισμούς; Ποτέ! Τό μόνο τό ὁποῖο μποροῦμε νά ὑπολογίσουμε, εἶναι ἡ πιθανότητά του νά βρίσκεται σέ ὁρισμένη θέσι. Καί ἡ πιθανότητα αὐτή βγαίνει ἡ ἴδια παντοῦ!! Δηλαδή, τό ἠλεκτρόνιο ἔχει τήν ἴδια πιθανότητα νά βρίσκεται ἐδῶ, στή Κρήτη, στή Θεσσαλονίκη, στό Φεγγάρι. Πανταχοῦ παρών! Γιατί δέν ἔχω κι ἐγώ τήν ἴδια πιθανότητα νά βρίσκωμαι σέ πολλά μέρη; Αὐτό δέν συμβαίνει γιατί ἔχω πολύ μεγάλη μᾶζα, ἐν σχέσει μέ ἐκείνη τοῦ ἠλεκτρονίου. Ἄν ὅμως μία ἄλλη φυσική σταθερά, ὄχι ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός, ἀλλά ἡ σταθερά τοῦ Ρlanck δέν εἶχε τόσο μικρή τιμή (26 μηδενικά μετά τήν ὑποδιαστολή καί στό τέλος ἕνας ἀριθμός), ἀλλά πολύ μεγαλύτερη, π.χ. τήν τιμή, 1, θά κυττάζετε τόν κύριο ἐδῶ καί θά σᾶς φαινόταν ὅτι βρίσκεται συγχρόνως σέ πολλές θέσεις ἐδῶ δίπλα, παραπέρα, ἀριστερά δεξιά στήν ὀροφή, δηλαδή πανταχοῦ παρών. Εἶναι λογικά πράγματα αὐτά; ΟΧΙ, ἀλλά εἶναι παραδεκτά ἀπό τήν Ἐπιστήμη.

Γιατί, λοιπόν, νά μήν εἶναι παραδεκτός ἕνας πανταχοῦ παρών Θεός;

Βέβαια νά μή νομισθῆ ὅτι τά παραδείγματα, τά ὁποῖα σᾶς ἀνέφερα, ἀποτελοῦν φυσικές ἀποδείξεις ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ. Κατά κανένα τρόπο. Ἤθελα μόνο νά δείξω, ὅτι δέν μπορεῖ κανείς νά στηρίζεται σέ ἐπιχειρήματα τῆς κοινῆς λογικῆς, προσπαθώντας νά ἀποδείξη ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός. Διότι ἡ καθαρή κονή λογική δέν συμβιβάζεται οὔτε μέ πολλά συμπεράσματα τῆς Φυσικῆς Ἐπιστήμης. Ὁ Ἄγγλος ἐπιστήμων Ηaldane εἶπε, ὅτι τό σύμπαν μπορεῖ νά εἶναι, ὄχι μόνο πιό παράξενο ἀπό ὅ,τι φανταζόμασθε, ἀλλά πιό παράξενο ἀπό ὅ,τι εἴμασθε σέ θέσι νά φαντασθοῦμε. Μπροστά σ᾽ αὐτόν τόν τόσο παράξενο φυσικό κόσμο, ὁ σύγχρονος ἐπιστήμων μόνο δέος μπορεῖ νά νοιώση, ὅταν σκέπτεται τό Δημιουργό του. Ὁ Roger Βacon ἦταν ἐκεῖνος πού εἶπε: “Λίγη ἐπιστήμη ἀπομακρύνει ἀπό τό Θεό. Περισσότερη ἐπιστήμη Τόν ξαναφέρνει πίσω”»(στό: ΔΤ, 310).

° Γράφει, ἀκόμα: «… Ὅλα αὐτά συνέβησαν γιατί προσπαθούσαμε νά προεκτείνουμε τήν ἐμπειρία μας ἀπό τό μακρόκοσμο στό μικρόκοσμο, ὅπου ὑπάρχει κάποιο ὅριο στίς φυσικές μετρήσεις. Αὐτό τό ὅριο εἶναι ἡ λεγόμενη σταθερά τοῦ Ρlanck, πού ἡ ἀριθμητική τιμή της ἔχει 26 μηδενικά μετά τήν ὑποδιαστολή. Στήν περιοχή αὐτή ἐκδηλώνονται παράξενα κβαντικά φαινόμενα, τά ὁποῖα θά παρατηρούσαμε καί στήν καθημερινή μας ζωή, ἄν ἡ σταθερά τοῦ Ρlanck εἶχε μεγάλη τιμή π.χ. 1. Θά βλέπατε τότε νά κτυποῦν μιά μπάλλα ποδοσφαίρου καί ἡ μπάλλα νά ἐξαπλώνεται στό χῶρο, σάν νά βρισκόταν συγχρόνως σέ πολλά διαφορετικά σημεῖα, χωρίς νά περνάη κάθε στιγμή ἀπό μιά ὁρισμένη θέσι. Ἡ ἵδια μπάλα! Ἤ νά ἔχετε μιά τίγρι κλεισμένη σ᾽ ἕνα σιδερένιο κλουβί καί ξαφνικά νά τή βλέπετε ἔξω ἐλεύθερη, χωρίς νά ἀνοίξη ἡ πόρτα καί χωρίς νά σπάση τό κλουβί»(στό: περ. Δρ, Ν ᾽83, 182).

° Διαβάζουμε, ἐπίσης: «Ὅταν ἔγραφα προηγουμένως ὅτι τά ζῶα ἑνός ζωολογικοῦ κήπου θά μποροῦσαν νά δραπετεύσουν ἀπό τά κλουβιά τους κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, ἄν ἡ σταθερά τοῦ Ρlanck ἦταν μεγαλύτερη, κανείς δέν μπορεῖ νά ἀμφιβάλλη γι᾽ αὐτό, ἐπειδή τό προβλέπει ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη. Γιατί, ὅμως, οἱ ἄπιστοι ἀμφιβάλλουν ὅτι ὁ Χριστός ἐπισκέφθηκε τούς μαθητές Του κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, μετά τήν ἀνάστασί Τοῦ; Τό ἀναστημένο σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὑπήκουε στούς νόμους τῆς φύσεως, ὅπως ὑπήκουε πρό τῆς σταυρώσεως και τῆς ἀναστάσεως; Ὄχι, βέβαια. Ἀλλά ὁ Χριστός τούς εἶπε: “ἴδετε τάς χεῖρας μου καί τούς πόδας μου ὅτι αὐτός ἐγώ εἰμι” “ψηλαφήσατέ με καί ἴδετε ὅτι ἔχω σάρκα καί ὀστᾶ” “ἔχετέ τι βρώσιμον ἐνθάδε;” “καί λαβών ἐνώπιον αὐτῶν ἔφαγε”. Συνεπῶς ἦταν τό ἴδιο σῶμα. Μά τότε, πῶς εἰσῆλθε κεκλεισμένων τῶν θυρῶν; Ὕστερα ἀπό ὅσα περιέγραψα γιά τά καθαρῶς φυσικά φαινόμενα καί πῶς θά ἄλλαζαν, ἄν ἄλλαζε ἔστω καί μία φυσική σταθερά, δέν νομίζω ὅτι μποροῦμε νά καταφεύγουμε τόσο εὔκολα καί ἀπερίσκεπτα στήν κοινή λογική, γιά νά ἀπορρίψουμε τά περιγραφόμενα στήν Καινή Διαθήκη, ὡς… φυσικῶς ἀπαράδεκτα! Γιά νά παραδεχθοῦμε τά συμπεράσματα καί τίς προβλέψεις τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, ἀπαιτεῖται τόση πίστη, ὅση καί γιά νά ἀποδεχθοῦμε τήν Καινή Διαθήκη. Ἴσως καί περισσότερη! Γιατί, λοιπόν, μᾶς ξενίζει τόσο πολύ ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν; Γιατί τήν βλέπουμε τόσο ἀπομακρυσμένη; Θά μποροῦσε νά εἶναι ἕνας ἄλλος φυσικός κόσμος μέ ἄλλες τιμές ὡρισμένων φυσικῶν σταθερῶν. Ὁ παρών φυσικός κόσμος θά ἦταν τότε μία προέκτασι ἐκείνου τοῦ ἄλλου κόσμου, ὁ ὁποῖος θά ἀποτελοῦσε συνέχεια τοῦ παρόντος».

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>

Η θεωρία ότι άνθρωπος προέρχεται από τα ζώα ξεκίνησε από ηθική πτώση

Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος (+1894)

Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος, Ἐπίσκοπος Ταμπώφ και Βλαντιμίρ Ρωσίας:

«Ὅταν ὁ Κύριος ἔστειλε τούς μαθητές Του στό κήρυγμα, τούς εἶπε ν᾽ ἀπευθυνθοῦν σέ ὅλους λέγοντας: “Ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν”(Ματθ. 10, 7). Αὐτό σημαίνει πώς ἡ Βασιλεία ἔφτασε, πορεύου πρός αὐτή. Ἐμεῖς σήμερα τί πρέπει νά κηρύττουμε; Πρέπει νά κραυγάσουμε σέ ὅλους: “Τέκνα τῆς Βασιλείας Μήν τρέχετε ἀπ᾽ τή Βασιλεία πρός τά δεσμά καί τή δουλειά”· γιατί στήν πραγματικότητα τρέχουν. Μερικοί ἔχουν γοητευτεῖ ἀπ᾽ τήν ἐλευθερία τοῦ νοῦ. Λένε: “Δέν θέλουμε τά δεσμά τῆς πίστεως καί τήν καταπίεσι τῶν ἀρχῶν, ἀκόμα καί τῆς θεϊκῆς ἐξουσίας· θά κατανοήσουμε τά πράγματα ὅπως ἐμεῖς νομίζουμε καί θ᾽ ἀποφασίσουμε μόνοι μας γιά τόν ἑαυτό μας”. Ἔτσι καί ἔκαναν. Συνέθεσαν παραμύθια μέ τόση παιδικότητα, πού ξεπερνοῦν καί τούς μύθους τῶν Ἐλλήνων. Καί μ᾽ αὐτά καμαρώνουν… Ἄλλοι δελεάζονται ἀπ᾽ τό φαρδύ δρόμο τῶν παθῶν. Ἰσχυρίζονται: “Ἐμεῖς δέν θέλουμε νά ξέρουμε θετικές ἐντολές ἤ ἀπαιτήσεις τῆς συνειδήσεως. Ὅλα αὐτά εἶναι ἀφηρημένα. Χρειαζόμαστε ἁπτή καί ἁπλή πραγματικότητα”. Καί ἀκολουθοῦν τό δρόμο αὐτό. Ποιό εἶναι τό ἀποτέλεσμα; Ὑποκλίνονται καί προσκυνοῦν ἄλογα κτήνη. Μήπως ἡ θεωρία ὅτι ὁ ἄνθρωπος προέρχεται ἀπ᾽ τά ζῶα ξεκίνησε ἀπό τέτοια ἠθική πτῶσι; Ἐκεῖ ἔφτασαν. Κι ὅλοι τρέχουν μακρυά ἀπ᾽ τόν Κύριο, ὅλοι τρέχουν…».

<>

Η ηλικία της Γης: 
Η αναξιοπιστία της Επιστήμης και η δικαίωση της Αγίας Γραφής

ΡΑΔΙΟΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗ

Οι ραδιομετρικές μέθοδοι χρονολόγησης στηρίζονται στα ραδιενεργά στοιχεία, που περιέχονται στα ευρήματα (πετρώματα, απολιθώματα). Ανάλογα με τα ραδιενεργά αυτά στοιχεία έχουμε 4 ραδιομετρικές μεθόδους. Όλες οι μέθοδοι στηρίζονται σε δεδομένα μη αποδείξιμα, που λειτουργούν ως αξιώματα των μαθηματικών. Θεωρούνται ότι έτσι είναι, επειδή διαφορετικά δεν μπορούν να προχωρήσουν αυτές οι μέθοδοι χρονολόγησης και οδηγούνται οι επιστήμονες σε αδιέξοδο. Συγκεκριμένα:

1.Επειδή ο ρυθμός διάσπασης των ραδιενεργών στοιχείων στις σύγχρονες μετρήσεις είναι σταθερός, θεωρείται ότι πάντοτε αυτός ο ρυθμός ήταν σταθερός. Διαφορετικά δεν μπορεί να γίνει χρονολόγηση.
Αυτό όμως αποδείχθηκε ότι δεν είναι σωστό. Ορισμένοι εξωτερικοί παράγοντες παρεμβαίνουν και αλλάζει ο ρυθμός διάσπασης. Η πυρηνική βιομηχανία πλέον στηρίζεται στην επιτάχυνση του ρυθμού διάσπασης με εμπλουτισμό ουρανίου. Αυτός ο εμπλουτισμός αποδείχθηκε ότι γίνεται και με φυσικό τρόπο, αλλάζοντας το φυσικό ρυθμό διάσπασης και ανατρέποντας τις χρονολογήσεις εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων χρόνων, κατεβάζοντάς τες σε μερικές χιλιάδες χρόνια.

2.Για να γίνει δυνατή η χρονολόγηση θεωρείται ότι αρχικά η συγκέντρωση των ραδιενεργών ουσιών στο εύρημα ήταν μηδενική. Αυτό όμως είναι αυθαίρετο, δεν αποδείχθηκε ποτέ και ούτε είναι δυνατό να αποδειχθεί ποτέ, όπως τονίζει ο αστρονόμος Άλλαν Γ. Σάνταζ στο βιβλίο “Επιστημονικό Έτος” του 1968. Γιατί; Γιατί κανένας αστροφυσικός δεν ήταν παρών στην δημιουργία τους. Και ο καθηγητής της Μεταλλουργίας Μέλβιν Α. Κουκ είναι κατηγορηματικός: “Ατυχώς, μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνει κανείς για αυτές τις συγκεντρώσεις ραδιενεργών στοιχείων. Τα χρονολογικά αποτελέσματα που επιτυγχάνονται έτσι, δεν μπορούν να είναι παρά υποθέσεις” (Prehistory and Earth Models, σελ. 24).

Πιο αναλυτικά:

α. Μέθοδος Ουρανίου-Μολύβδου

Η βασική αρχή της μεθόδου αυτής είναι η εξής: για πολύ μεγάλες χρονικές περιόδους το ουράνιο διασπάται αυθόρμητα σε μόλυβδο και ήλιο. Ο ρυθμός διάσπασης θεωρείται σταθερός όχι μόνο στο παρόν αλλά και σε όλους τους περασμένους αιώνες.
Αυτή η μέθοδος είναι που στήριξε τα συμπεράσματα των εξελικτικών για την ηλικία της Γης (ότι είναι 4.600 εκατομμ. ετών!).
Με μια πρώτη θεώρηση, φαίνεται η διάσπαση του ουρανίου να είναι η ιδανική μέθοδος γεωχρονομετρίας και επιστημονικά πέρα από κάθε υποψία. Η έρευνα όμως των τελευταίων δεκαετιών άρχισε να δημιουργεί σοβαρές αμφιβολίες ως προς την αξιοπιστία της.
Εκτός από το φυσικό εμπλουτισμό του ουρανίου στα ραδιενεργά σώματα, που ανατρέπει τη σταθερότητα στο ρυθμό διάσπασης του, υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που επιδρούν. Π.χ. ένας καταιγισμός νετρονίων στην ατμόσφαιρα της Γης από μια έκρηξη ενός υπερκαινοφανούς αστέρα. Αυτό έγινε πολλές φορές αποδεδειγμένα στο παρελθόν. Κάτι τέτοιο αυξάνει σημαντικά το ρυθμό ραδιενεργού διάσπασης των πετρωμάτων. Τι αποτέλεσμα έχει αυτό; Το περιγράφει ο Frederic B. Juenman: “αν μια αιφνίδια πτώση μειώσει το δυναμικό της Γης κατά 1 εκατομμύριο βόλτς, θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα τη μείωση του υποδιπλασιασμού του ουρανίου από 4,5 δισεκατομμύρια έτη σε μόλις κάτι παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο” (!!!).
Για αυτό και στην εγκυκλοπαίδεια Britanika, στο λήμμα Dating, σημειώνεται: Η μέθοδος ουρανίου, ως γεωχρονομέτρηση, εκτοπίστηκε σήμερα από τις τεχνικές καλίου-αργού και ρουβιδίου-στροντίου. Οι λόγοι για αυτό είναι: περιορισμένη δυνατότητα εφαρμογής και αμφισβητούμενη αξιοπιστία.

β. Μέθοδος Καλίου-Αργού

Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στη διάσπαση του καλίου σε αργό. Ο ρυθμός διάσπασης και εδώ θεωρείται σταθερός και στο παρόν και στο παρελθόν.
Όσο περνούν τα χρόνια όλο και περισσότερα προβλήματα εμφανίζονται και σε αυτή τη μέθοδο. Εκτός από τα γενικά μειονεκτήματα, τα ιδιαίτερα (μειονεκτήματα) που περιπλέκουν την όλη διεργασία είναι ότι το κάλιο διασπάται σε δυο διαφορετικά ραδιογενή θυγατρικά προϊόντα με δυο διαφορετικούς ρυθμούς. Αυτό σημαίνει πως η μέθοδος καλίου-αργού δίνει δυο διαφορετικές τιμές χρόνου, που απέχουν πολύ η μία από την άλλη. Η διαφορά ρυθμίζεται συνήθως με τη βοήθεια της μεθόδου ουρανίου-μολύβδου. Π.χ., η μέθοδος καλίου χρονολόγησε τις βασαλτικές λαβές της Χαβάης από 160 εκατομμύρια έτη έως 3 δισεκατομμύρια έτη(!). Πώς μπορεί να “ρυθμιστεί” όμως αυτή η τεράστια χρονική διαφορά με μια μέθοδο που ουσιαστικά είναι αναξιόπιστη; Αξιοσημείωτο ακόμη είναι ότι οι παραπάνω βασαλτικές λαβές Χαβάης, που χρονολογήθηκαν με τους παραπάνω τεράστιους αριθμούς, στην πραγματικότητα χρονολογούνται από μια έκρηξη του 1801 κοντά στο Χουαλαεί.
Επομένως “δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός, ότι η μέθοδος καλίου-αργού δίνει διαφορετικά αποτελέσματα σε διάφορα μεταλλεύματα, στο ίδιο πείραμα”.

γ. Μέθοδος Ρουβιδίου-Στροντίου

Η μέθοδος αυτή στηρίζεται στη διάσπαση του ραδιενεργού ρουβιδίου σε στρόντιο. Τα μειονεκτήματά της είναι: ο χρόνος διάσπασης (υποδιπλασιασμού) δεν είναι γνωστός με ακρίβεια. Θεωρείται αρκετά μεγάλος, από 47 έως 120 δισεκατομμύρια έτη. Για το ίδιο κοίτασμα πετρώματος αποδίδει ηλικίες, που δεν συμφωνούν μεταξύ τους, κ.α.
Για αυτό και στο τρίτο σεληνιακό συνέδριο, που έγινε στο Χιούστον τον Ιανουάριο του 1972, ο Leon T. Silver του τμήματος Γεωλογίας και Πλανητικών επιστημών στο California Institute of Technology, αμφισβήτησε τους υπολογισμούς της μεθόδου αυτής. Έτσι κι αυτή η μέθοδος είναι αναξιόπιστη.

δ. Μέθοδος ραδιενεργού άνθρακα 14

Η μέθοδος αυτή ανακαλύφθηκε μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο (γύρω στο 1949) από τον Αμερικανό χημικό Williard Libby (Βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψή του).
Ο άνθρακας 14 είναι ο άνθρακας που σχηματίζεται στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας. Άζωτο της ατμόσφαιρας και νετρόνια της κοσμικής ακτινοβολίας (που βομβαρδίζουν διαρκώς την ατμόσφαιρα) δίνουν το ραδιενεργό άνθρακα 14 (C14).
Αυτός διαπερνά την ατμόσφαιρα και εισχωρεί στα σώματα των φυτών και των ζώων. Όταν πεθάνει ένας οργανισμός σταματά να παίρνει ραδιάνθρακα 14. Τότε, επειδή αυτός διασπάται, λιγοστεύει διαρκώς μέσα στο νεκρό οργανισμό. Η μέτρηση του C14 στα εργαστήρια, επιτρέπει τον υπολογισμό του χρόνου που πέρασε από τον θάνατο του οργανισμού μέχρι την εξέτασή του από τους επιστήμονες.
Τα πρώτα 10 χρόνια περίπου επικρατούσε μεγάλη αισιοδοξία για τη νέα μέθοδο. Βέβαια ο ίδιος ο W. Libby και οι συνεργάτες του έβλεπαν ένα πρόβλημα. Για να γίνει η χρονολόγηση, απαραίτητη προϋπόθεση ήταν να μένει σταθερός ο ρυθμός σχηματισμού και ο ρυθμός διάσπασης του C14 .
Στις μετρήσεις ο Libby έβλεπε ότι ο ρυθμός παραγωγής ήταν περίπου 25% ταχύτερος από το ρυθμό διάσπασης. Επειδή όμως αυτό δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τα γνωστά επιστημονικά μέσα, ο Libby απέδωσε τη διαφορά σε πειραματικό σφάλμα.
Οι πρώτες ανησυχίες και απογοητεύσεις εμφανίστηκαν κυρίως στη δεκαετία του 1960. Τα κελύφη ζωντανών μαλακίων χρονολογήθηκαν ότι είναι μέχρι 2300 έτη με τον C14 (Keith M. And Anderson G., Science, 16 Αυγ. 1963, σελ. 634). Ασβεστοκονίαμα από ένα αγγλικό κάστρο ηλικίας 785 ετών έδωσε ηλικία με τη μέθοδο C14 … 7.370 έτη (Baxter M.S. and Walton A., Nature, 7 March 1970, σ. 937-8). Σε φώκιες πρόσφατα σκοτωμένες έδωσε η μέθοδος ηλικία 1.300 έτη, ενώ μουμιοποιημένες φώκιες, νεκρές μόνο επί 30 έτη, χρονολογήθηκαν για 4.600 έτη (Dort W. Antarctic Journal of the U.S., 6, 1971, σ. 210).
Όμως το σπουδαιότερο ήταν το εξής: Τα πειράματα επαναλήφθηκαν από χημικούς. Με βελτιωμένες τεχνικές, μετά από πείρα 10 ετών, αποκαλύφθηκε ότι η διαφορά που παρατήρησε ο Libby, δεν ήταν απλό πειραματικό σφάλμα, αλλά υπήρχε πράγματι και μάλιστα πάνω από 25%.

Αυτό το παραδέχθηκε και ο ίδιος ο εφευρέτης της μεθόδου χρονολόγησης με C14:

“Όταν αναπτύξαμε τη μέθοδό μας, δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να υποθέσουμε ότι οι κοσμικές ακτίνες είχαν παραμείνει σταθερές, παρ’ όλο που δεν είχαμε την παραμικρή ένδειξη ότι πράγματι ήταν έτσι. Αλλά τώρα γνωρίζουμε ότι οι μεταβολές υπήρχαν”.

Αυτό όμως τι σημασία έχει; Ο Melvin Kook εξηγεί:

“Αυτό οδηγεί σε δύο εναλλακτικά συμπεράσματα:
α. ή η ατμόσφαιρα βρίσκεται για κάποιο λόγο σε μια μεταβατική φάση δημιουργίας, όσον αφορά τον C14 , ή
β. κάτι πάει λάθος σε κάποιο από τα βασικά αξιώματα της μεθόδου C14 “.

To πρώτο ερμηνεύεται με το ότι η ατμόσφαιρα βρίσκεται σε κατάσταση μη ισορροπίας, γιατί δεν έχουν περάσει ακόμα τα 30.000 έτη. Η μέθοδος C14 λέει ότι απαιτούνται 30.000 έτη για τη σταθεροποίησή της από τη στιγμή της δημιουργίας της.
Το δεύτερο, λαμβάνοντας υπόψη τη διαφορά ρυθμού δημιουργίας και διάσπασης του C14 , που δεν υπολογίζονται αρχικά, έχουμε, με βάση τα δεδομένα του ίδιου του Libby, εκτίμηση της ηλικίας της Γης γύρω στα 10.000 έτη (!) και όχι δισεκατομμύρια έτη που πιστευόταν μέχρι τώρα.
Επομένως, η μέθοδος που φαινόταν να δικαιώνει την άποψη των εξελικτικών για τα δισεκατομμύρια έτη, η ίδια – παραδόξως – την καταρρίπτει πλέον και ενισχύει τα δεδομένα της Αγίας Γραφής.

Από το Περιοδικό “ΖΩΗΡΥΤΟΝ”, Νοέμβριος – Δεκέμβριος 2006

Πηγή:

https://sites.google.com/site/orthodoxy1054/e-elikia-tes-ges-e-anaxiopistia-tes-epistemes-kai-e-dikaiose-tes-agias-graphes

https://sites.google.com/site/orthodoxy1054/

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΟΚΑΣ


<>